Συγκλονίζουν τα μηνύματα για τον Τραϊανό Δέλλα - Υπόκλιση στον άντρα, που στάθηκε σαν άντρας, στην Γωγώ Μαστροκώστα

Πριν από λίγους μήνες, βρέθηκα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμό για να επισκεφτώ έναν Πάτμιο συμπολίτη μας που νοσηλευόταν. Περιμένοντας το ασανσέρ στο ισόγειο, είδα μια γυναίκα μόνη σε ένα καροτσάκι. Πολύ αδύναμη, εξαντλημένη, με εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που παλεύουν σιωπηλά με τον πόνο. Και τότε συνέβη κάτι που χαράχτηκε μέσα μου.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. Από μέσα κατέβηκε ο Τραϊανός Δέλλας. Ένας άνθρωπος που έζησε τη δόξα, τα γεμάτα γήπεδα, τις φωνές του κόσμου, τα φώτα της δημοσιότητας. Κι όμως… εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν τίποτα από όλα αυτά. Υπήρχε μόνο ένας άντρας που κοιτούσε τη γυναίκα του σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος του

Πλησίασε αθόρυβα, την πήρε στα χέρια του με μια τρυφερότητα που δεν περιγράφεται και τη βοήθησε να μπει στο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθια. Εκεί λύγισα. Γιατί κατάλαβα πως η αληθινή δύναμη ενός άντρα δεν είναι ούτε οι τίτλοι ούτε η δόξα. Είναι να αφήνεις πίσω σου τα φώτα και να μένεις δίπλα στον άνθρωπό σου όταν αρχίζουν τα σκοτάδια. Να γίνεσαι τα πόδια του όταν δεν μπορεί να περπατήσει. Η ανάσα του όταν λυγίζει. Το χέρι που δεν αφήνει ποτέ. Αυτό που είδα εκείνη τη μέρα δεν ήταν απλώς αγάπη. Ήταν όρκος ζωής

Σήμερα που η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή, εκείνη η εικόνα ήρθε ξανά μπροστά μου και μου ράγισε την καρδιά. Τραϊανέ Δέλλα… Άντρες σαν κι εσένα είναι σπάνιοι. Γιατί όταν έσβησαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμεινες εκεί. Μέχρι το τέλος. Και αυτό αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο, από κάθε χειροκρότημα, από κάθε δόξα. Σεβασμός. Από καρδιάς

Έφευγε με την τελευταία πτήση για Αθήνα και επέστρεφε το πρωί Ηράκλειο για την προπόνηση, άυπνος. Ήθελε να είναι δίπλα στην αγαπημένη του Γωγώ έστω λίγες ώρες. Τελικά άφησε την προπονητική και τον ΟΦΗ για να στηρίξει τη γυναίκα του, ήδη όμως είχε ανάψει τη φλόγα. Είχε φέρει σπουδαίους ποδοσφαιριστές στο Ηράκλειο. Εκείνους που μας πήγαν σε 3 τελικούς. Δυστυχώς η Γωγώ Μαστροκώστα έχασε τη μάχη για τη ζωή και τη σκέψη μας από χθες είναι δίπλα σ’ αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο. Μεγάλε Τραϊανέ συλλυπητήρια

Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να αποτυπώσουν τον πόνο της απώλειας. Όλη η οικογένεια της ΠΑΕ ΟΦΗ – ο Πρόεδρος, κ. Μιχάλης Μπούσης, η διοίκηση, οι ποδοσφαιριστές, οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί σου και ο φίλαθλος κόσμος της Κρήτης– είμαστε συγκλονισμένοι από την είδηση για τον χαμό της αγαπημένης σου, Γωγώς.

Τραϊανέ, κατά τη διάρκεια της κοινής μας πορείας, δεν γνωρίσαμε μόνο έναν σπουδαίο επαγγελματία, αλλά έναν άνθρωπο με σπάνιο ήθος και ψυχή. Ξέρουμε καλά πόσο περήφανος ήσουν για τη Γωγώ, για τη γενναιότητα με την οποία πάλεψε, αποτελώντας έμπνευση για όλους μας.

Σήμερα, ο πόνος σου είναι και δικός μας πόνος. Σε αυτό το δυσαναπλήρωτο κενό δεν είσαι μόνος. Οι σκέψεις μας, η αγάπη μας και οι προσευχές μας συνοδεύουν εσένα και την κόρη σου.

Σου ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας κουράγιο, αλλά να έχεις και τη δύναμη –  στοιχείο που πάντα σε χαρακτήριζε – για να συνεχίσεις.

“Καλό ταξίδι” στη Γωγώ, μια πραγματική μαχήτρια της ζωής…

Το μήνυμα, παιδιά, που εχθές έβγαλε ο άντρας της, ο Τραϊανός Δέλλας, νομίζω ότι έχει συγκλονίσει όλες τις γυναίκες στην Ελλάδα, όλες τις γυναίκες. Δεν νομίζω, δεν νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα που να μην έχει κλάψει, να μην έχει ανατριχιάσει, να μην έχει συγκινηθεί στον αποχαιρετισμό του Τραϊανού Δέλλα στον άγγελό του, τη Γωγώ Μαστροκώστα.

Σας είπα και εγώ χθες ότι ήταν ένα ζευγάρι πάρα, πάρα πολύ θρήσκο. Ήταν πολύ κοντά στη θρησκεία. Σας έχω πει ότι τις τελευταίες μέρες ο Τραϊανός Δέλλας είχε πια αποκτήσει μια ασκητική μορφή, έχοντας μια μεγάλη άσπρη γενειάδα, έμενε αξύριστος, είχε παραμελήσει τον εαυτό του, είχε αδυνατίσει ο άνθρωπος και το μόνο του μέλημα ήταν να ζήσει όσο περισσότερο η Γωγώ Μαστροκώστα, να γίνει ένα θαύμα.

Μάλιστα, το ξαναείπα, ότι γύριζε πάρα πολλά μοναστήρια, ήταν πολύ πιστή η οικογένεια και η Γωγώ ήταν πολύ πιστή. Εχθές σας είπα μάλιστα ότι, με το που είχε πάθει τον πρώτο καρκίνο στο στήθος, μετά είχε τάμα, και όταν έγινε καλά η γυναίκα, και κάθε χρόνο ερχόταν λίγο πριν τον Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο –μάλιστα τις περισσότερες χρονιές καθόμασταν, τρώγαμε μαζί, κάναμε μπάνιο μαζί– γιατί το ‘χε τάμα, είχε τάξει την υγεία της στην Παναγία της Τήνου. Άλλες φορές ερχόταν με τον Τραϊανό, άλλες φορές ερχόταν μόνη της ή με μια φίλη της κολλητή. Και με την κόρη της.

Το θέμα λοιπόν είναι ότι συγκινήθηκαν όλες οι γυναίκες, όταν εχθές ο Τραϊανός, δείχνοντας και την πίστη του, γιατί πήγαινε σε μοναστήρια, έλεγε σε διάφορους ιερείς και καλόγερους να ευλογήσουν κάποια κομποσκοίνια για να τα πάει στο νοσοκομείο και να τα φορέσει στη Γωγώ

Ο Τραϊανός Δέλλας ήταν πραγματικά ο φύλακας άγγελός της. Και ήταν ένας άνθρωπος, ρε παιδιά, που ήξερε ότι έχει έρθει δεύτερη φορά ο καρκίνος, το αντιμετώπισε με τέτοια στωικότητα… Μου το έλεγε και γέλαγε. Μου έλεγε «τι κάνεις ρε Γιώργο;». Της έλεγα εγώ, «τι κάνεις ρε Γωγώ μου;» και τα λοιπά. Μου έλεγε «ρε Γιώργο, δεν βλέπεις τι κάνω; Εδώ, το παλεύω. Μου ξαναήρθε». Γέλαγε… δεν ήταν, δηλαδή… Έχω δει ανθρώπους να είναι με προβλήματα υγείας και είναι φυσιολογικό, το κατανοώ, να κλαίνε, να σπάνε, να λένε «γιατί σε μένα;». Αυτή γέλαγε. Έλεγε, «δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ; Ε, μου ξαναήρθε, το παλεύω. Να ‘ναι καλά ο Τραϊανός».

Είναι φοβερό, τρομερά πράγματα. Και επί τούτου να σας πω και κάτι. Ακόμα και καταβεβλημένη, ήταν μια όμορφη γυναίκα. Δηλαδή είχε μια αύρα, μια ομορφιά. Δεν έχανε ποτέ το χαμόγελό της. Οι άνθρωποι που χαμογελάνε είναι όμορφοι όλοι… βρείτε μου τον πιο κούκλο στον κόσμο! Αν είναι μουρτζούφλης, είναι άσχημος. Ο άσχημος άνθρωπος που χαμογελάει, είναι όμορφος. Αυτή χαμογελούσε, ήταν και ούτως ή άλλως μια ωραία γυναίκα, και ακόμα κι όταν την είχε καταβάλει ο καρκίνος δεύτερη φορά, που ήταν αποστεωμένη, αδύνατη και τα λοιπά, ήταν μια ωραία γυναίκα. Έβλεπες μια αύρα πραγματικά θεσπέσια, ρε παιδί μου

Μου ήρθαν διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου και από τον Ντέμη Νικολαϊδη που είχε σταθεί βράχος δίπλα στη φίλη μου, την Αλεξάνδρα μέχρι την τελευταία στιγμή. Το ίδιο βλέπουμε και από τον Τραϊανό σε μια πορεία γάμου πολλών ετών. Λέμε ότι αυτό είναι κάτι ξεχωριστό, ενώ αυτό θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο. Δεν θα έπρεπε ο άνθρωπός σου, ο άντρας σου, να είναι δίπλα σου σε αυτές τις στιγμές. Δυστυχώς δεν είναι το αυτονόητο για όλες τις γυναίκες και για όλα τα ζευγάρια

Το διάβασε και χθες ότι μπορεί να έφυγε νωρίς όμως πρόλαβε να ζήσει πολλά. Δεν μπορώ όμως να το δικαιολογήσω. Ήταν τόσο νέα…Πήρε πολλή αγάπη στη ζωή της, αλλά και πάλι ο πόνος δεν απαλύνεται… Ξέρεις τι είναι να βλέπεις τον άνθρωπό σου να ταλαιπωρείται; Τον άνθρωπό σου χωρίς μαλλιά, με τα μισά κιλά και να είσαι ακόμα ερωτευμένος μαζί του και να τον βλέπεις τον πιο όμορφο άνθρωπο του κόσμου; Το λέω και ανατριχιάζω