«Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε στο #ΚαλύτεραΔεΓίνεται και στον Βλάση Κωστούρο για την πορεία της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση και την απώλεια της κόρης της.
Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε με συγκίνηση για τον ξαφνικό θάνατο της μοναχοκόρης της, Μαρίνας, αναφέροντας πως χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να καταφέρει να φορέσει ξανά κόκκινο χρώμα. Χαρακτήρισε τον θάνατο «ύμνο στη ζωή» και τόνισε την ανάγκη να συνεχίζεται η καθημερινότητα με αξιοπρέπεια.
Η ηθοποιός εμφανίστηκε στην τηλεόραση φορώντας ένα κόκκινο πουκάμισο για πρώτη φορά έπειτα από τέσσερα χρόνια. Όπως εξήγησε απαιτείται αρκετός χρόνος για να βιώσει κανείς τον πόνο πριν επιστρέψει στα χρώματα και τη χαρά της ζωής.
Η Αιμιλία Υψηλάντη υπογράμμισε πως δεν επιτρέπει στον εαυτό της να κλαψουρίζει μπροστά στον ευρύτερο ανθρώπινο πόνο. Αν και παραδέχεται το βάρος του πένθους, επισημαίνει πως η ζωή πρέπει να προχωρά.
Η απώλεια της κόρης της άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και αποτέλεσε αφορμή για τη δημιουργία της αυτοβιογραφικής παράστασης-μονολόγου «ΑΙ-ΜΙLIA» στο #θέατροΑργώ.
Αναφερόμενη στα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, η ίδια δεν μπορεί να ξεχάσει την ταλαιπωρία που βίωνε καθημερινά:
Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου που είχα ένα μικρό παιδί, ήμουν μωρομάνα, έφευγα από το σπίτι μου να παίρνω δύο – τρεις συγκοινωνίες και να κατεβαίνω να παίζω στον Πειραιά
Για όσα ακολούθησαν και τις μεγάλες της συνεργασίες:
Ήμασταν μεγάλοι άνθρωποι και ερχόντουσαν οι γονείς μας να ρωτήσουν πώς τα πάμε. Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση. Δεν μου άρεσαν αυτά που γινόντουσαν στο θέατρο. Ήμουν μια πολύ ωραία κοπέλα, έπαιζα με τη Μαίρη Χρονοπούλου και τον Κώστα Βουτσά, όπου έκανα την αδελφή του, την οποία δεν μπορούσε να την παντρέψει».
Στο κλείσιμο της συνέντευξης η Αιμιλία Υψηλάντη αναφέρθηκε στην απώλεια της κόρης της.
Ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω. Βίωσέ τον, βεβαίως. Πόνεσε, κλάψε, αλλά δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια. Δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός
