«Γιαγιακάρα μου, όσο και αν πονάω σήμερα που το άφησα πίσω μου, το σπιτικό μας έγινε απλώς ένα σπίτι χωρίς εσένα»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Δύσκολες ώρες για την Πόπη Τσαπανίδου, η οποία «έχασε» την μητέρα της, Μαρίνα, πριν από μερικές εβδομάδες.
Από εκείνη έχει πάρει το όνομά της και η μία από τις τρεις κόρες της Πόπης Τσαπανίδου.
Η δημοσιογράφος είχε εκφράσει επανειλημμένα δημόσια την τεράστια αδυναμία και την αγάπη που είχε στη μητέρα της
Η Πόπη Τσαπανίδου έχει μια έντονη και γεμάτη προκλήσεις προσωπική ζωή, η οποία σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά και από την απόλυτη αφοσίωση στην οικογένειά της.
Παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία τον ηλεκτρολόγο Ευτύχη Μανωλαράκη. Ο σύζυγός της έχασε τη ζωή του από ηλεκτροπληξία το 1991, κατά τη διάρκεια εργασιών, αφήνοντάς την χήρα σε ηλικία μόλις 24 ετών.
Την περίοδο του ατυχήματος, η δημοσιογράφος ήταν έγκυος στις δίδυμες κόρες τους, ενώ είχαν ήδη ένα παιδί.
Μετά την απώλεια του συζύγου της, μεγάλωσε μόνη της με την βοήθεια της μητέρας της, τα τρία της παιδιά, συνδυάζοντας την απαιτητική ανατροφή τους με την καριέρα της στη δημοσιογραφία.
Την δυσάρεστη είδηση ανακοίνωσε μία από τις κόρες της γνωστής δημοσιογράφου, η οποία αποχαιρέτησε δημόσια την γιαγιά της στα social media 41 μέρες μετά τον θάνατό της.
Από μικρό παιδί, πάντα 1-2 μέρες πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη ξυπνούσα με μια λύπη ασήκωτη. Σήμερα ξύπνησα έτσι ακριβώς, και έφυγα- αυτή τη φορά κλείνοντας την πόρτα πίσω μου για πάντα.
41 μέρες χωρίς τη γιαγιακάρα μου, το Μαρινάκι μου. Τι να πω για την δύναμη, την αστείρευτη αγάπη, τη στοργή και την δοτικότητα της. Για τις φαγητάρες της. Για τα πιο όμορφα φοιτητικά χρόνια με τη φροντίδα και την παρέα της. Για το πόσο cool, ανοιχτόμυαλη, στυλάτη και μοντέρνα ήταν. Για τη σοφία της. Για το χιούμορ της. Για την αξιοπρέπεια της. Για την ομορφιά της. Για την αρχοντιά της. Ήταν με διαφορά η καλύτερη γιαγιά του κόσμου.
Σύντομα κάποιοι άλλοι θα κάθονται στο μπαλκόνι που ξημεροβραδιαζόμασταν καπνίζοντας τις χαρές, τις λύπες, τους φόβους και τα όνειρα μας, και το Μαρινάκι μας μας έκανε παρέα πίνοντας την σοδίτσα της, και μας έκραζε για τα βρωμοτσιγαρα μας -και πότε θα το κόψουμε. Κάποιοι άλλοι θα μάθουν τους θορύβους αυτού του σπιτιού. Θα λένε σπίτι τους το σπίτι στο οποίο μπήκα νεογέννητο και βγήκα μαμά δύο παιδιών. Κάποιοι άλλοι θα χαιρετούν τους αγαπημένους μας γείτονες. Η γειτονιά μας δεν ειναι πια η γειτονιά μας.
34 χρόνια, όλη μου η ζωή σε αυτούς τους τοίχους, που τώρα έγιναν μόνο τοίχοι πάλι, γιατί τα σπίτια τα κάνουν οι άνθρωποι, χωρίς αυτούς είναι απλώς τούβλα και σοβάς. Ο παππούκας και η γιαγιακάρα μου θα μείνουν για πάντα χαραγμένοι στους τοίχους αυτού το κτιρίου, αλλά κυρίως μέσα μου.
Γιαγιακάρα μου, όσο και αν πονάω σήμερα που το άφησα πίσω μου, το σπιτικό μας έγινε απλώς ένα σπίτι χωρίς εσένα.
Δεν σε αγαπάω- σε λατρεύω, και μια μέρα θα τα πούμε πάλι. Καλά ταξίδια στο σύμπαν, εύχομαι να έχεις μόνο όμορφες περιπέτειες εκεί που ρέεις
