«Γιατί ένας μεγάλος ροκ σταρ, ένας ατίθασος, ωραίος καλλιτέχνης, μοναχικός στην πορεία, δηλαδή αυτό που έφτιαξε. Εμείς οι καλλιτέχνες καταλαβαίνουμε. Το έφτιαξε μόνος του το οικοδόμημα που λέγεται Μαζωνάκης»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Καλεσμένος στην εκπομπή #ΣαββατοκύριακοΜεΤονΜάνεση βρέθηκε το πρωί του Σαββάτου 3 Οκτωβρίου ο Θανάσης Βισκαδουράκης, ο οποίος μεταξύ άλλων μίλησε για τον αείμνηστο Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά και για τη σχέση που διατηρεί με την οικογένειά του.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2026, καλεσμένος στην εκπομπή #Αταίριαστοι, ο ηθοποιός εξέφρασε τη βαθιά του θλίψη και τον θυμό του για τον θάνατο του τραγουδιστή.
Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο καλλιτέχνης «δεν έφυγε από το ξερό του το κεφάλι, αλλά από το λάθος δύο ανθρώπων», ζητώντας να λάμψει η αλήθεια και να σταματήσει η σιωπή γύρω από τις συνθήκες της απώλειας.
Αυτή την φορά ο ηθοποιός γύρισε αρκετά χρόνια πίσω και θυμήθηκε την πρώτη φορά που συνάντησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, όταν εκείνος έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι, περιγράφοντας την εντύπωση που του είχε προκαλέσει από τότε η χαρακτηριστική φωνή και η ιδιαίτερη προσωπικότητά του.
Πριν την κηδεία μίλαγα με τη Βάσω Μαζωνάκη στις 2 το πρωί, την αδερφή του. Μου έλεγε για την αγάπη του κοινού. Την έπαιρναν τηλέφωνο ότι καταφθάνουν πούλμαν. Ξέρεις τώρα, εγώ επειδή πήγα στην κηδεία δεν περίμενα αυτή την αγάπη του κόσμου. Ξέρεις τι; Τον αγαπήσαμε τώρα πιο πολύ γιατί οι στίχοι του ήταν τόσο δυνατοί. Εκπροσωπούσαν και τον ίδιο. Και έβλεπα στην κηδεία ήταν όλοι, ρε παιδί μου.
Γιατί ένας μεγάλος ροκ σταρ, ένας ατίθασος, ωραίος καλλιτέχνης, μοναχικός στην πορεία, δηλαδή αυτό που έφτιαξε. Εμείς οι καλλιτέχνες καταλαβαίνουμε. Το έφτιαξε μόνος του το οικοδόμημα που λέγεται Μαζωνάκης. Εγώ τότε δούλευα στο Διογένης Palace, όταν ήρθε το ’93 νομίζω, ήρθε πιτσιρικάς από την Πάτρα. Είδα ένα παιδάκι όμορφο, με τα γαλανά μάτια, έτσι ατίθασος, νέος, ωραίος και με μια μπάσα φωνή, ενώ το κορμί του ήταν σαν κι εμένα.
Η φωνή του ήταν μπάσα. Και από τότε ο Γιώργος κάθε χρόνο όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά. Και συνειδητοποιώ τώρα ότι ο κόσμος τον αγαπάει. Δεν περνάω από σπίτι παιδιά, είτε στα μαγαζιά να ακούω κάθε μέρα τραγούδια του Μαζωνάκη. Δηλαδή είναι απίστευτο. Έχει φύγει ο άνθρωπος και ακόμα το όνομά του παίζεται
