««Πιστεύω ότι το σύμπαν συνωμότησε να σβήσει όλο αυτό που είχε συμβεί. Ήταν μια συγκλονιστική βραδιά. Έκλαιγαν και από κάτω και από την πρεσβεία και κάποιοι φίλοι Έλληνες»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, όταν συνάντησε τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο στο #ΣτούντιοΣτις3 του #ΣΚΑΪ.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια, που μετρά δεκαετίες επιτυχημένης πορείας στο ελληνικό τραγούδι, μίλησε για τη σχέση της με τη μουσική, τους ανθρώπους που έχει συναντήσει στη διαδρομή της και τη φιλοσοφία με την οποία προσεγγίζει κάθε νέα συνεργασία.
Παράλληλα, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη αναφέρθηκε σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της καριέρας της, περιγράφοντας όσα ένιωσε κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερης βράβευσής της.
Μια στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης, που όπως αποκάλυψε, έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη της.
Σίγουρα μέσα σε μια πορεία συναντάς ανθρώπους – συνεργάτες που χαίρεσαι, χωρίς να ταιριάζεις με όλους. Πάντα όμως στη ζωή μου ήθελα, με όσους συνεργάζομαι, να παίρνω την ψίχα τους. Να τους δίνω και να μου δίνουν το καλύτερο. Έτσι πορεύτηκα
Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, άνοιξαν την κούκλα μου στο τελωνείο. Μια σκηνή βίαια. Το σύμπαν, όμως, συνωμοτεί. Μετά από 25 χρόνια, με προσκάλεσαν να τραγουδήσω στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ήταν μια απίστευτη βραδιά. Και, μετά από τη βιβλιοθήκη, τρία τέσσερα χρόνια αργότερα, με φώναξαν στην Αίγυπτο για να μου δώσουν ένα βραβείο για την προσφορά μου στον πολιτισμό της Ελλάδος
Γι’ αυτό πιστεύω ότι το σύμπαν συνωμότησε να σβήσει όλο αυτό που είχε συμβεί. Ήταν μια συγκλονιστική βραδιά. Θυμάμαι ότι είχα ετοιμάσει τον λόγο μου στα αγγλικά, ήμουν τέλεια προετοιμασμένη, ανεβαίνω πάνω και μου δίνουν το βραβείο στην Αλεξάνδρεια
Και είναι αυτό που παθαίνει ένας άνθρωπος από την πολύ συγκίνηση. Σβήνουν όλα. Είναι σαν να κατέβηκε ο διακόπτης και δεν θυμόμουν τι έπρεπε να πω. Έκλαιγα, έκλαιγαν και από κάτω και από την πρεσβεία και κάποιοι φίλοι Έλληνες και το μόνο που ψιθύρισα ήταν… Αλεξάνδρεια σ’ αγαπώ
