Κατερίνα Γερονικολού για τα σχόλια που δέχθηκε μετά από δήλωση του Γιάννη Τσιμιτσέλη: «Σε ποια δεκαετία ζούμε;»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μια ιδιαίτερα ουσιαστική συζήτηση γύρω από το ελληνικό #MeToo, τις καταγγελίες που συγκλόνισαν τον καλλιτεχνικό χώρο και τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια έκανε η Κατερίνα Γερονικολού, καλεσμένη στη διαδικτυακή εκπομπή της Νάνσυς Παραδεισανού στο #YouTube.
Η ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για όσα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, εκφράζοντας την άποψη πως το κίνημα #MeToo αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα, χωρίς ωστόσο να αλλάξει ριζικά τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές στον χώρο του θεάτρου.
Μάλιστα, εκτίμησε πως οι υποθέσεις που δημοσιοποιήθηκαν αποτελούν μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπήρξαν και άλλες συμπεριφορές που δεν καταγγέλθηκαν ποτέ δημόσια.
Παράλληλα η ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα σχόλια που προκάλεσε μια δήλωση του συντρόφου της, Γιάννη Τσιμιτσέλη, σχετικά με το ποιος αναλαμβάνει συνήθως το μαγείρεμα στο σπίτι τους, εκφράζοντας την έκπληξή της για τις αντιδράσεις που ακολούθησαν.
Εντάξει, δεν θεωρώ ότι άλλαξαν ριζικά τα πράγματα. Οι συνειδήσεις αλλάζουν λίγο, λίγο. Χαίρομαι για ό,τι έγινε. Είχε νόημα, είχε αξία. Καταρχάς, για να είμαστε ειλικρινείς, νομίζω, γιατί δεν ξέρω, γι’ αυτό λέω νομίζω… ότι εκτέθηκαν λίγα κομμάτια της αλήθειας και εκτέθηκαν μόνο στον δικό μας χώρο. Δεν μιλάω για τις υποθέσεις που εκτέθηκαν. Λέω για τις υποθέσεις που δεν εκτέθηκαν.
Θεωρώ ειπώθηκαν πράγματα για συγκεκριμένους ανθρώπους που θεωρητικά δεν είναι μόνο αυτοί. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που θεωρητικά ξέφυγαν. Το MeToo δεν είναι ότι σε παρέσυρε τα πάντα, τους πάντες. Καλά, δεν είναι ανάγκη να βγει και όλο το φως στη δημοσιότητα. Να μην κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Το βασικό ποιο είναι; Το βασικό είναι να αλλάξουν οι συνειδήσεις, οι νέοι άνθρωποι να μην επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος, να μην είμαστε βίαιοι στους επαγγελματικούς μας χώρους και πουθενά. Αλλά αυτά τα αυτονόητα να μην παραβλέπονται
Είναι τέρατα της υποκριτικής αυτοί οι άνθρωποι. Είναι πάρα πολύ μεγάλοι ηθοποιοί. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αυτό δεν παίζει ρόλο. Ο κόσμος θα αποφασίσει αν θα γυρίσουν στο θέατρο. Σίγουρα όχι εγώ. Σίγουρα όχι όσοι καταγγέλλουν πράγματα. Θα αποφασίσει, ναι, ο κόσμος. Αλλά νομίζω ότι ο κόσμος, είμαστε όλοι εμείς. Δεν ξέρω. Ταράζομαι κάθε φορά που το σκέφτομαι αυτό…
Το βλέπεις ηθικά; Από ποια πλευρά το βλέπεις; Δηλαδή εγώ ας πούμε έχω συναδέλφους που είναι πολύ καλά παιδιά και έχουμε άριστη σχέση, που έχουμε διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Δηλαδή τους θεωρώ ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι και πιστεύουν διαφορετικά τα πράγματα. Γιατί; Γιατί, ας πούμε, για να είμαι λίγο πιο συγκεκριμένη. Πολλοί άντρες δεν έχουν υποστεί τέτοιες συμπεριφορές. Άρα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μπει στη θέση του θύματος ή δεν έχουν βρεθεί ως μάρτυρες σε κάτι, οπότε μιλάνε θεωρητικά.
Σκέφτονται θεωρητικά. Δε φταίνε απαραίτητα, αλλά δεν μπορούν να μπουν στη θέση του άλλου. Αν δεν το βιώσεις στο πετσί σου, γι’ αυτό με βλέπεις διστακτική. Γιατί αν δεν το βιώσεις στο πετσί σου, αν δεν στενέψεις ψυχολογικά εσύ ο ίδιος, το βλέπεις πολύ θεωρητικά.
Αν δε μου λείψει μία βδομάδα το νερό, πώς μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει λειψυδρία; Αυτό το θέμα, ότι υπάρχει μια συμπαράσταση και αλληλεγγύη στις κακοποιημένες γυναίκες. Πιστεύεις ότι είναι τυχαίο; Γιατί; Γιατί αν δεν το έχεις ζήσει, αν δεν έχεις πονέσει, αν δεν έχεις δει το μαυρισμένο μάτι και αν δεν έχεις προσπαθήσει να το κρύψεις με το makeup, πώς μπορώ εγώ να σε καταλάβω και να βοηθήσω στο σκοπό σου; Προσπαθώ να μπω σε όλες τις θέσεις, στις θέσεις όλων. Δεν έχουν όλοι γίνει θύματα για να μπορούνε να είναι τόσο ευαίσθητοι. Καλό είναι λοιπόν να ευαισθητοποιηθούμε ακόμα και αν δεν έχουμε βιώσει τη λειψυδρία, ακόμα και αν δεν έχουμε πεθάνει της πείνας ποτέ»
Αν ήταν μόνο ένας που το έλεγε, είναι πιο εύκολο να αμφισβητηθεί αυτό που λέει. Αν το πούνε 15 άνθρωποι για τον ίδιο άνθρωπο, γίνεται αυτόματα αλήθεια. Γιατί δεν μπορούν να υπάρχουν από 15 πλευρές καταγγελίες και να είναι ψεύτικες. Οπότε παίζει ρόλο και πόσοι μίλησαν.
Δεν το ξέρω αυτό (αν κάποιος το έχει μετανιώσει). Δεν έχω έρθει σε κάποια επαφή. Μπορεί να είναι όλα για καλό. Μπορεί να μιλά σε τοίχο. Δεν το ξέρω, αλλά σου λέω, όλα αυτά δε συνέβησαν, δεν μιλάω τώρα για τις δίκες που είναι ποινικές υποθέσεις και συγκεκριμένα γεγονότα και σε συγκεκριμένα σκηνικά. Μιλάω για καταγγελίες στο ΣΕΗ που συνέβησαν. Νομίζω ότι είναι πιο πολύ για να ξέρουμε ότι σε αυτόν τον χώρο μπορούμε να ανθίσουμε και μέσα από τρυφερές συμπεριφορές μπορούμε να είμαστε ομάδα και καλύτεροι. Αλλά είναι και θέμα γενιάς, έτσι; Δηλαδή πάμε τώρα να φτιάξουμε οι επόμενοι σκηνοθέτες να είναι αλλιώς
Κατερίνα Γερονικολού αναρωτήθηκε σε ποια εποχή ζούμε, σχολιάζοντας με τον δικό της τρόπο τα στερεότυπα γύρω από τους ρόλους των δύο φύλων στην καθημερινότητα.
Στην αρχή γέλασα, γιατί το είδα να συμβαίνει. Μετά, όταν είδα όμως τι ακολούθησε, ήμουν σε φάση… παιδιά, σε ποια δεκαετία ζούμε; Δηλαδή όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όλοι οι άνθρωποι που προσπαθείτε να βρείτε χρόνο για να κάνετε μπάνιο, που δεν ξέρετε πότε θα λουστείτε, που προγραμματίζετε μέχρι και τη δεκάλεπτη επίσκεψη στο φαρμακείο, για ποιο λόγο ο ένας βγάζουμε τα μάτια στον άλλον;
Δηλαδή για ποιο λόγο κριτικάρετε εμένα άμα εσύ χθες έκλαιγες στο μπάνιο σου, γιατί δεν πρόλαβες να τηρήσεις ένα deadline στη δουλειά σου; Δηλαδή είμαστε όλοι σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Εάν δεν έχεις μια δουλειά οκταώρου, που αρχίζει και τελειώνει εκεί, όλες οι υπόλοιπες δουλειές, σε συνδυασμό με κάποιους που έχουν οικογένεια και παιδιά, γιατί; Θεωρώ ότι θα έπρεπε να ‘ναι, εννοείται, κατανοητό το να μην προλαβαίνει να μαγειρέψει κάποιος
Δεν τσαντίζομαι. Απλά με χαλάει γιατί νιώθω ότι η δεκαετία που ζούμε είναι πολύ ανθρωποφαγική. Επίσης, με ενοχλούν πάρα πολύ οι “γυναικείες” και οι “αντρικές” ερωτήσεις”
