Συγκινεί το μήνυμά της σχεδιάστριας μόδας με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από τη μεγάλη περιπέτεια με την υγεία της: «Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσοι φόβοι…»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μια ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική αναδρομή σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της έκανε η Βάσια Κωσταρά. Η σχεδιάστρια δημοσίευσε στα social media μια φωτογραφία της από το κρεβάτι του νοσοκομείου, αποκαλύπτοντας πως η 14η Οκτωβρίου είναι για εκείνη μια ημερομηνία που συνδέεται με μια καθοριστική στιγμή της ζωής της.
Πέντε χρόνια πριν, την ίδια ημέρα, είχε ξυπνήσει από ένα χειρουργείο διάρκειας έντεκα ωρών, έχοντας προηγουμένως διαγνωστεί με έναν σπάνιο όγκο, το παραγαγγλίωμα.
Όπως εξομολογήθηκε, οι γιατροί τής είχαν μεταφέρει πόσο τυχερή ήταν, ενώ η επέμβαση είχε ως αποτέλεσμα να αποφύγει τις χημειοθεραπείες.
Με αφορμή την επέτειο, η ίδια μίλησε για τον φόβο, την αγωνία που ακολούθησε, τις εξετάσεις των επόμενων χρόνων, αλλά και για κάτι που συχνά χάνεται μέσα στην καθημερινότητα: την ευγνωμοσύνη για όσα θεωρούμε δεδομένα.
Χθες, 14 Οκτωβρίου, ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ γιατί. Στο γραφείο ο Ηλίας είχε γενέθλια, η Ναταλία έφευγε για να γεννήσει σε έναν μήνα, η Ελένα έφευγε για να παντρευτεί. Τόσες χαρές μαζεμένες. «Όλα τα καλά ξεκινάνε σήμερα», έλεγα.
«Να τη βάλουμε στο ημερολόγιο αυτή τη μέρα. Τη 14η Οκτωβρίου».
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και το κινητό μου, με αυτή τη φωτογραφία, μου θύμισε γιατί. Πριν από πέντε χρόνια, στις 14 Οκτωβρίου 2021, ξύπνησα από ένα χειρουργείο έντεκα ωρών και άκουσα ότι όλα είχαν πάει καλά. Γλίτωσα τις χημειοθεραπείες. Γλίτωσα. Είχα διαγνωστεί με έναν πολύ σπάνιο όγκο, λέγεται παραγαγγλίωμα. Οι γιατροί μού είπαν πόσο τυχερή ήμουν. Μου το περιέγραψαν κάπως έτσι: σαν να ήμουν σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη, να κατέρρευσε κι εγώ να βγήκα με μια γρατζουνιά.
Δεν έψαξα ποτέ στο Google να μάθω τι είναι. Ούτε και σήμερα το έχω βάλει στο chat. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς μου και το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Εκείνη τη 14η Οκτωβρίου έβρεχε. Έβρεχε πολύ. Κι έτσι, το 14 γίνεται πια το τυχερό μου νούμερο. Και η βροχή, για μένα, σημαίνει τύχη. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που έπιασαν οι βροχές, αγαπώ τόσο πολύ αυτές τις μέρες.
Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πόσο δύσκολη θα ήταν η επόμενη μέρα. Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσο άγχος και πόσοι φόβοι θα χωρούσαν σε αυτά τα πέντε χρόνια. Κι όμως, μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα, ξέχασα την ημερομηνία. Μια τόσο σημαντική μέρα για μένα χρειάστηκε μια φωτογραφία για να τη θυμηθώ…
Το πρωί την έστειλα στους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα θέλω να το πω κι εδώ: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα κι εμείς που έχουμε περάσει κάποια πράγματα, που έχουμε φοβηθεί, που έχουμε πει «δεν θα το ξεχάσω ποτέ», το ξεχνάμε. Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε την υγεία μας. Να ξυπνάμε το πρωί. Να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Να ζούμε τις χαρές μας και τις χαρές των ανθρώπων μας.
Γι’ αυτό θέλω να θυμάμαι αυτή τη μέρα. Και μαζί της, όλα όσα έχω λόγο να ευγνωμονώ.
«Ευγνωμοσύνη είναι η λέξη. Και την ξεχνάμε, ρε γαμώτο» όπως είπε και μια φίλη μου σήμερα το πρωί. Καλημέρα μας».
*Κάνε refresh την σελίδα σε περίπτωση που δεν βλέπεις τα Instagram, TikTok και Twitter posts
