«Τώρα με πιάσατε να έχω μία στενοχώρια, γιατί νόμιζα ότι ο πόνος και οι στερήσεις είναι για τους άλλους και ξαφνικά στα 22 χάνω τον πατέρα μου και τον Ιούλιο έχασα τη μητέρα μου αλλά είναι δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις. Εκείνο στα 22 πονάει πάρα πολύ, άλλαξε ο κόσμος μέσα σε ένα βράδυ»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Νίκος Μωραΐτης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή #StudioΣτις3.
Ο στιχουργός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην απώλεια του πατέρα του σε ηλικία μόλις 22 ετών, μια εμπειρία που τον σημάδεψε, αλλά και στον πρόσφατο θάνατο της μητέρας του, πριν από τρεις μήνες.
Ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης έχει μιλήσει ανοιχτά για τη βαθιά επίδραση που είχε στη ζωή του η απώλεια των γονιών του, περιγράφοντας δύο εντελώς διαφορετικές εμπειρίες πένθους.
Ο πατέρας του έφυγε από τη ζωή εντελώς αναπάντεχα όταν ο στιχουργός ήταν μόλις 22 ετών (και ο πατέρας του 53). Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος σε συνέντευξή του, ο θάνατος αυτός άλλαξε τον κόσμο του μέσα σε ένα βράδυ και γκρέμισε τον «χάρτινο πύργο» της ιδανικής παιδικής του ηλικίας. Χαρακτήρισε αυτή την απώλεια ως ένα αιώνιο αγκάθι και παραδέχθηκε πως εκείνη την περίοδο θα τον είχε βοηθήσει πολύ η ψυχοθεραπεία, την οποία όμως η γενιά του τότε αντιμετώπιζε με προκατάληψη.
Η μητέρα του έφυγε από τη ζωή πρόσφατα, τον Ιούλιο του 2026. Ο Νίκος Μωραΐτης την αποχαιρέτησε με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανεβάζοντας μια παιδική φωτογραφία. Ο ίδιος δήλωσε πως είναι πολύ πιο «εντάξει» με τον θάνατο της μητέρας του, καθώς συνέβη σε μεγαλύτερη ηλικία και σε άλλη φάση της δικής του ζωής, σε αντίθεση με το πρώτο βίαιο σοκ που έζησε στα 22 του με τον πατέρα του.
Καταρχάς ήμουν πολύ προστατευμένος, δηλαδή σε μία οικογένεια που πραγματικά είχα πάρα πολλά πράγματα. Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά ήταν μια καλοβαλμένη οικογένεια, είχαμε τα ταξίδια μας στο εξωτερικό, τις διακοπές μας το καλοκαίρι. Δεν μας έλειψε κάτι
Και γι’ αυτό τώρα με πιάσατε να έχω μία στενοχώρια για την ερώτηση, γιατί νόμιζα ότι ο πόνος και οι στερήσεις είναι για τους άλλους και ξαφνικά στα 22 χάνω τον πατέρα μου και τον Ιούλιο έχασα τη μητέρα μου αλλά είναι δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις. Εκείνο στα 22 πονάει πάρα πολύ, άλλαξε ο κόσμος μέσα σε ένα βράδυ. Και εκεί λες όχι παιδιά, εμείς δεν είμαστε κάποιοι εκλεκτοί που δε θα έρθει σε εμάς, που η αρρώστια είναι για τους άλλους, ο θάνατος είναι για τους άλλους. Τρως λοιπόν μια κατραπακιά εκεί και γκρεμίζεται όλη εκείνη η ιδανικά φτιαγμένη παιδική ηλικία
Πλέον δεν τον πενθώ. Είμαι πολύ πιο εντάξει με τον θάνατο της μητέρας μου που έγινε τώρα παρά με το θάνατο του πατέρα μου. Εμένα ήταν δύσκολα διότι γκρεμίστηκε ο πύργος, ο χάρτινος πύργος. Θα έπρεπε να έχω πάει να κάνω ψυχοθεραπεία. Θα με βοηθούσε πάρα πολύ, αλλά ήμασταν ακόμα πίσω
Ο στιχουργός γύρισε τον χρόνο πίσω στην περίοδο κατά την οποία, όπως περιέγραψε, το έντεχνο και το εμπορικό τραγούδι έμοιαζαν με δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο ίδιος είχε μεγαλώσει μουσικά μέσα στο πρώτο, ωστόσο δεν ήθελε να εγκλωβιστεί σε αυτό και επιδίωκε να κινείται ελεύθερα ανάμεσα στα διαφορετικά είδη.
Υπήρχαν δύο κάστρα, το έντεχνο και το εμπορικό. Εγώ είχα μεγαλώσει στο έντεχνο. Ξεκινήσαμε Γαλάνη, ήρθε η Πασπαλά, ήρθε η Πρωτοψάλτη, μετά ήρθε και ο Χατζηγιάννης, χαμός έγινε.
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης αντιμετωπιζόταν σαν ασθένεια που θα περάσει σε 6 μήνες. Ευτυχώς έρχεται ο χρόνος και τα βάζει όλα σε μια σωστή βάση. Μου έλεγαν “τι νομίζεις ότι θα μείνει από αυτά; Δεν θα μείνει τίποτα”.
Ήταν η αλαζονεία κάποιων που νόμιζαν ότι αυτοί είναι μόνο. Εγώ ήθελα να μπαινοβγαίνω. Το κατάφερα με ξύλο, κυρίως δημοσιογραφικώς. Ο κόσμος ήταν πιο χαλαρός.
