Ο αδελφός της πριγκίπισσας Diana, Charles Spencer, μιλά για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά για τη ζωή, τις δυσκολίες και τον τραγικό θάνατό της — αλλά και για όσα συνέβησαν μετά
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατο της πριγκίπισσας Diana, ο αδελφός της, Charles Spencer, επιστρέφει στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της και μιλά για τη γυναίκα που γνώριζε πίσω από τη δημόσια εικόνα.
Στη νέα, ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξή του στο περιοδικό #People, ο Spencer θυμάται την αδελφή του, την οποία αποκαλούσε τρυφερά «Duch», και μοιράζεται άγνωστες ιστορίες από την παιδική τους ηλικία, τη σχέση της με τη βασιλική οικογένεια, τις τελευταίες ημέρες της ζωής της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος βίωσε τον θάνατό της.
Αφορμή για τη συνέντευξη αποτελεί το νέο του βιβλίο #SwanSong:DianaMySister, στο οποίο, όπως λέει, επιχειρεί να φωτίσει πλευρές της Diana που μέχρι σήμερα δεν είχαν γίνει ευρέως γνωστές.
Σήμερα, όταν ο Spencer επισκέπτεται το νησάκι στο κτήμα Althorp, όπου βρίσκεται ο τάφος της Diana, περιγράφει ένα αίσθημα που συνδυάζει τη θλίψη με τη γαλήνη.
«Είναι ένα πολύ ήσυχο και όμορφο μέρος», λέει, εξηγώντας πως εκεί μπορεί να αναλογιστεί την απώλεια της αδελφής του, αλλά και να απολαύσει τη φυσική ομορφιά του τοπίου. «Είναι το σπίτι της», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Για τον Spencer, όμως, η Diana δεν ήταν η παγκόσμια celebrity που γνώριζε ο υπόλοιπος κόσμος. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του, με την οποία μοιράστηκε τα παιδικά του χρόνια, το οικογενειακό περιβάλλον και, όπως αποκαλύπτει, πολλές στιγμές γέλιου.
Μάλιστα, θέλει να καταρρίψει την εικόνα ότι η Diana είχε μια δυστυχισμένη παιδική ηλικία. Όπως λέει, τα χρόνια που έζησαν μαζί ήταν, στη δική του μνήμη, «πραγματικά ευτυχισμένα». Ο πατέρας τους, John Spencer, ήταν ένας τρυφερός και προστατευτικός πατέρας, ενώ η οικογένεια είχε μια αγαπημένη νταντά, τη Sally, η οποία επίσης θυμόταν τη Diana ως ένα πολύ χαρούμενο παιδί.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός είναι ο Spencer όταν αναφέρεται στον τότε πρίγκιπα Κάρολο, λίγο μετά τον θάνατο της Diana.
Υποστηρίζει ότι, όταν μίλησαν τηλεφωνικά λίγες ώρες μετά την είδηση του δυστυχήματος και ο Κάρολος τού φάνηκε ασυνήθιστα εύθυμος. Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι δεν γνωρίζει τι βρισκόταν πίσω από αυτή την αντίδραση και ξεκαθαρίζει ότι οποιαδήποτε εξήγηση θα ήταν απλώς δική του υπόθεση.
Ο Spencer αποκαλύπτει ότι πληροφορήθηκε πως ο William και ο Harry θα περπατούσαν πίσω από το φέρετρο της μητέρας τους και αντέδρασε αμέσως. Θεωρούσε ότι τα δύο παιδιά δεν θα έπρεπε να υποστούν κάτι τέτοιο.
Στη συνέχεια, σύμφωνα με την αφήγησή του, μίλησε τηλεφωνικά με τον Κάρολο και του εξέφρασε την αντίθεσή του. Η συζήτηση, όπως τη θυμάται ο Spencer, ήταν ιδιαίτερα έντονη.
Ο Spencer θυμάται τον Harry ως ένα «τόσο μικρό» παιδί μέσα σε εκείνη την τεράστια πομπή. Θυμάται, μάλιστα, μια στιγμή κατά την οποία τον αγκάλιασε και του είπε ότι τα πήγαινε πολύ καλά.
Η εμπειρία ήταν τόσο έντονη για τον ίδιο, ώστε αργότερα είχε επανειλημμένα εφιάλτες. «Ήταν πάρα πολλά για να τα αντέξει ένας εγκέφαλος», λέει, αναλογιζόμενος τι μπορεί να σήμαινε όλο αυτό για δύο παιδιά τόσο μικρής ηλικίας.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης αφορά τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας γνωστή με το ακρωνύμιο ΔΕΠΥ.
Ο Spencer έχει διαγνωστεί με ΔΕΠΥ σε μεγαλύτερη ηλικία και πιστεύει ότι η Diana πιθανότατα αντιμετώπιζε την ίδια κατάσταση, χωρίς όμως να έχει λάβει ποτέ επίσημη διάγνωση.
Παράλληλα, θεωρεί ότι αντιμετώπιζε δυσλεξία και ότι δυσκολευόταν με την ορθογραφία και τη σειρά των γραμμάτων και των λέξεων. Ο ίδιος συνδέει ορισμένες από τις έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις της με τη ΔΕΠΥ, ιδιαίτερα την ευαισθησία στην απόρριψη.
Ο Spencer απορρίπτει, ωστόσο, τις διάφορες αυθαίρετες διαγνώσεις που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στη Diana από τρίτους. Όπως λέει, δεν θεωρεί ότι η συμπεριφορά της πρέπει να ερμηνεύεται μέσα από τέτοιες υποθέσεις.
Αντίθετα, πιστεύει ότι η Diana βίωνε βαθιά τα συναισθήματά της και ότι αυτό γινόταν ακόμη πιο έντονο εξαιτίας της τεράστιας πίεσης που δεχόταν.
Ο Spencer περιγράφει τη Diana ως μια γυναίκα που έδινε τεράστιο κομμάτι του εαυτού της στο κοινό.
Οι άνθρωποι την αγαπούσαν, εκείνη όμως ένιωθε την ανάγκη να ανταποδίδει αυτή την αγάπη. Έτσι, μπορούσε σε μια δημόσια εμφάνιση να είναι γεμάτη ενέργεια, να χαμογελά και να χαρίζει στους ανθρώπους γύρω της αξέχαστες στιγμές.
Ο Spencer θυμάται ότι, όταν βρισκόταν μόνη στο #KensingtonPalace, συχνά πήγαινε για ύπνο ήδη από τις 9 το βράδυ, επειδή ήταν εξαντλημένη.
«Οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα πόσα έπαιρναν από εκείνη», λέει, αναφερόμενος ακόμη και στους απλούς ανθρώπους που την αγαπούσαν και ήθελαν να τη δουν.
Ο Spencer δεν παρουσιάζει την αδελφή του ως μια άψογη, ιδανική φιγούρα.
Μιλά ανοιχτά και για τις δύσκολες πλευρές του χαρακτήρα της, περιγράφοντας στιγμές κατά τις οποίες μπορούσε να διακόψει απότομα τη σχέση της με ανθρώπους που αισθανόταν ότι την είχαν απογοητεύσει.
Αναφέρεται επίσης σε τρία περιστατικά κατά τα οποία η Diana έγινε σωματικά επιθετική: ένα περιστατικό με τον πατέρα τους, όταν ανακοίνωσε ότι θα παντρευτεί τη δεύτερη σύζυγό του, Raine, ένα ακόμη όταν έσπρωξε τον ίδιο από το ποδήλατό του και ένα τρίτο περιστατικό με τη Raine.
Ο Spencer δεν δικαιολογεί τη βία, αλλά προσπαθεί να εξηγήσει το συναισθηματικό υπόβαθρο πίσω από εκείνες τις αντιδράσεις.
Όσον αφορά τις θεωρίες ότι ο θάνατος της Diana στο Παρίσι ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας, ο Spencer είναι κατηγορηματικός.
Λέει ότι ποτέ δεν πίστεψε στη θεωρία της δολοφονίας. Κατά την άποψή του, δεν υπήρχε τρόπος να είχε σχεδιαστεί ένα τέτοιο δυστύχημα, καθώς κανείς δεν είχε προγραμματίσει ότι η Diana θα περνούσε από εκείνη τη σήραγγα εκείνο το βράδυ.
Για τον ίδιο, το γεγονός ότι η διαδρομή κατέληξε τραγικά σε τροχαίο δυστύχημα ήταν μια τραγική σύμπτωση. Και προσθέτει πως, αν πίστευε κάτι διαφορετικό, θα το έλεγε ανοιχτά.
Ίσως η πιο τρυφερή στιγμή της συνέντευξης έρχεται όταν ο Spencer ερωτάται ποια στιγμή με τη Diana θα ήθελε να ξαναζήσει.
Η απάντησή του είναι απλή: τις στιγμές που γελούσαν μαζί.
Όπως εξηγεί, είχαν παρόμοιο, αρκετά ιδιαίτερο χιούμορ και μπορούσαν να γελούν πολύ μεταξύ τους.
«Θα ήθελα να γελάσω ξανά μαζί της. Αυτό θα ήταν ωραίο», λέει.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η εικόνα της Diana που θέλει περισσότερο να κρατήσει: όχι την πριγκίπισσα, ούτε το παγκόσμιο είδωλο, αλλά την αδελφή του — τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε μια παιδική ηλικία, αμέτρητες αναμνήσεις και, πάνω απ’ όλα, το ίδιο γέλιο.
