«Διαμόρφωσε μια δική του προσωπική σχολή στη δισκογραφία. Ήταν κάτι ξεχωριστό. Ο άνθρωπος αυτός έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του και στα μηνύματα που αυτοί εξέπεμπαν. Ήταν ανήσυχη φύση και πρωτοπορούσε. Δεν φοβόταν την καινοτομία»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Ελένη Γιαννατσούλια μίλησε, ιδιαίτερα συγκινημένη για τον Γιώργο Μαζωνάκη στο #Στούντιο4, φωτίζοντας μέσα από τη δική της ματιά μια πλευρά του σπουδαίου ερμηνευτή που ίσως γνώριζαν πραγματικά μόνο οι άνθρωποι που είχαν συνεργαστεί στενά μαζί του.
Η στιχουργός, που συνέδεσε τη δημιουργική της διαδρομή μαζί του μέσα από τραγούδια που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό, περιέγραψε έναν άνθρωπο χαρισματικό αλλά και βαθιά συναισθηματικό, με μια μοναχικότητα που συνυπήρχε με την εκρηκτική παρουσία του πάνω στη σκηνή.
Η συνεργασία της Ελένης Γιαννατσούλια με τον Γιώργο Μαζωνάκη άφησε ανεξίτηλο σημάδι στο ελληνικό τραγούδι, με αποκορύφωμα τη μεγάλη τους επιτυχία #ΏρεςΜικρές σε μουσική του Γιώργου Σαμπάνη.
Για εκείνη, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν υπήρξε απλώς ένας επιτυχημένος λαϊκός τραγουδιστής. Υπήρξε ένας καλλιτέχνης που κατάφερε μέσα στα χρόνια να δημιουργήσει τη δική του αισθητική και ερμηνευτική ταυτότητα, χωρίς να φοβάται να πειραματιστεί ή να κινηθεί έξω από τα αναμενόμενα.
«Είμαι πολύ συντετριμμένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο και ότι ως άνθρωπος ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας ότι ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο τον μέσο όρο», ανέφερε αρχικά η Ελένη Γιαννατσούλια.
Είμαι πολύ συντετριμμένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο. Και ότι, ως άνθρωπος, ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας πως ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο τον μέσο όρο.
Ήταν ιδαίτερα γοητευτικός και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης. Και πραγματικά πρόκειται για μια ιδιαίτερη και βαρύνουσα απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα ολόκληρη. Και κοιτάξετε, είναι χαρακτηριστική η πάνδημη συγκίνηση και θλίψη, που προκάλεσε ο αδόκητος χαμός του και μάλιστα υπό τις συνθήκες που έγινε.
Θα σας έλεγα ότι διαμόρφωσε μια δική του προσωπική σχολή στη δισκογραφία. Ήταν κάτι ξεχωριστό. Ήταν μια κατηγορία από μόνος του. Ο άνθρωπος αυτός έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του και στα μηνύματα που αυτά εξέπεμπαν. Ήταν ανύσυχη φύση και πρωτοπορούσε. Δεν φοβόταν την καινοτομία. Δηλαδή, ήταν πρωτοπόρος και στις δισκογραφικές δουλειές του αλλά και στις δημόσιες εμφανίσεις του. Η ερμηνεία του έδινε μια ξεχωριστή ώθηση στα έργα. Η χροιά, ο τρόπος που τα ερμήνευε, η επικοινωνία με το κοινό επάνω στη πίστα
Η Ελένη Γιαννατσούλια στάθηκε ιδιαίτερα και στη σχέση που είχε αναπτύξει ο Γιώργος Μαζωνάκης με το κοινό του. Μια σχέση που δεν περιοριζόταν στην τυπική επικοινωνία ενός τραγουδιστή με όσους βρίσκονταν κάτω από τη σκηνή, αλλά έμοιαζε πολλές φορές με διάλογο.
Η ερμηνεία του έδινε μια ξεχωριστή ώθηση στα έργα. Η χροιά του, ο τρόπος που τα ερμήνευε, η επικοινωνία με το κοινό πάνω στην πίστα. Αν δείτε, ας πούμε, το #ΏρεςΜικρές σε διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν, θα δείτε ότι έχει μια ισχυρή διαλεκτική με τον κόσμο. Τους λέει τον στίχο, τον επαναλαμβάνουν, τον φωνάζουν. Είχε μια απίστευτη διαλεκτική με τον κόσμο. Ήταν γεννημένος καλλιτέχνης. Ήταν πραγματικός καλλιτέχνης αυτός ο άνθρωπος.
Όταν έγραψα τον στίχο επάνω στη μουσική του Σαμπάνη και το έπαιξε ο Σαμπάνης και το άκουσε, συγκινήθηκε με τον στίχο: “Το ξέρω πως το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογυάλι. Λάμπω σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει”. Χωρίς καν να δει τους υπόλοιπους στίχους είπε: “Αυτό το τραγούδι το θέλω τώρα” και σιγά σιγά μετά αγάπησε κάθε στίχο του τραγουδιού. Και στη συνέχεια το αγάπησε και ο κόσμος.
Ο Γιώργος Σαμπάνης είναι μοιραίος άνθρωπος στη ζωή μου και μου έχει κάποια εξαίσια δώρα. Ένα απόα αυτά ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Του άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου και εκείνος τον περπάτησε με σεβασμό και αγάπη. Ταυτιζόταν τόσο πολύ με τους στίχους. Θα προτιμούσα να ζούσε ο Γιώργος και να μην τραγουδούσε ξανά τραγούδια μου ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια
