Σοκαρισμένος ο καλλιτεχνικός κόσμος αποχαιρετά τον Γιώργο Μαζωνάκη - Οι συγκινητικές αναρτήσεις

Ο Όμιλος ΣΚΑΪ, συγκλονισμένος από τη δυσάρεστη είδηση της αιφνίδιας απώλειας του Γιώργου Μαζωνάκη, εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και τα ειλικρινή του συλλυπητήρια.

Ο μοναδικός και αυθεντικός Γιώργος, ο Γιώργος μας, ο τραγουδιστής που με τη φωνή του συγκίνησε το πανελλήνιο, ο συνεργάτης και φίλος, δεν είναι πια κοντά μας.

Αντίο Γιώργο, θα μας λείψεις πολύ»

Με βαθιά οδύνη και ανείπωτη θλίψη, η οικογένεια της Panik αποχαιρετά τον Γιώργο Μαζωνάκη. Έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, μια μοναδική φωνή, έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και στις καρδιές μας

Τίποτα σήμερα. Πέμπτη 10, Σεπτεμβρίου. Προχθές το βράδυ μου τηλεφώνησες δε σε είχα περάσει στο κινητό απαντούσα μονολεκτικά ποιος είναι λέω Μαζω μου λες

Σε πήρα μιλάγαμε 1 h περίπου γελάγαμε όπως πάντα σαν παιδιά που ετοιμάζουμε κάποια καινούργια ζημιά. Ήθελες να έρθω στην Τεχνόπολη μου είπες να πούμε το ξημερώνει πάλι. Σου λέω δε βγαίνω πια αγάπη μου δεν μπορώ κάνω κάτι άλλα. Θα σου πω άμα έχεις όρεξη να έρθεις να δεις.

Βρήκα τι έγραφα τότε που έφυγε ο Νίκος

Ξημερώνει πάλι:

Παναγιωτοπουλος παλι.

Αστυνομικο.

Απιθανο φιλμ

Ο Μαζωνακης μας ηρθε στο μυαλο σαν το σωστο προσωπο.

Ωραιες ορχηστρες,Ωραιο σι ντι.

Κουραστηκα να σκοτωνω τους αγαπητικους Σου.

Το Καμικαζι πολυ ωραιο λαικο τραγουδι επισης.

Α το αγαπω πολυ το Κουραστηκα.

Ορφανος χωρις τον Παναγιωτοπουλο.

Και τα ταξιδια του.

Θυμήθηκα που μου διάβασε το σενάριο και ήταν πρωταγωνίστρια μία που την έπαιζε

η Θεοφανία ,πού ήτανε γλάστρα στα μπουζούκια. Και μου λέει ο Νίκος ποιον να πάρουμε να κάνει τον τραγουδιστή στα μπουζούκια μουλεγε κάτι γυναικεία ονόματα.

Του λέω να πάρουμε το Μαζωνάκη δεν τον ήξερε του έστειλα του άρεσε και τον ρώτησα και τον δικό μας και είπε α ωραία ευχαριστώ πολύ.

Έτσι θα κάναμε πάντα με το Γιώργο δεν το πολυ κουβεντιάζαμε.

Είχε έρθει στο στούντιο στο Χολαργό δεν υπάρχει πια αυτό το στούντιο. Τότε συνέχεια εκεί έγραφα τα πάντα. Έφυγε και το παιδί που είχε το στούντιο απ’ τον πατέρα του. Ένας άγγελος κι αυτός. Ο Χρήστος ο Κοσμάς. Ήρθε ο Γιώργος να γράψουμε. Έλεγε δυο φράσεις έβγαινε έξω. Ξανά μέσα δύο φράσεις. Ξανά έξω. Του λέω κάποια στιγμή επειδή δεν προχωράγαμε. Γιώργο μου γραψε στ’ αρχίδια σου τον Κραουνάκη γιατί δε με βλέπω να τελειώνουμε και θα μας κυνηγάει ο Παναγιωτόπουλος. Μετά τον παρέλαβε η Μαριάννα του Νίκου και του έβαλε αυτά τα καπελάκια είναι κούκλος. Πήγα και στο γύρισμα που ήτανε κάτι με μαύρες σακούλες και πετάγανε συνέχεια λουλούδια μπροστά στην κάμερα. Όταν έσκασε το τραγούδι δεν το έπαιζε κανείς ο σταθμός που έπαιζε Μαζωνάκηδες δεν ήθελε εμένα ο μελωδία που έπαιζε εμένα δεν ήθελε το Μαζωνάκη. Θυμάμαι λεπτομέρειες. Παρ’ όλα αυτά το τραγούδι ορφανό αγαπήθηκε από τον κόσμο έγινε επιτυχία και μετά από λίγο καιρό του έσκασε και το Gucci φόρεμα και τα δύο μαζί αγκαλίτσα κάνανε ένα χαμό όσο ναναι. Όποτε μου ζήταγε ήμουνα απίκο. Οπότε του ζήταγα ήτανε απίκο. Τον καμάρωνα που πήγαινε και έτρωγε στη μάνα του και έλεγα μέσα μου δε χάλασε αυτός. Και προχθές στα τηλέφωνα. Αφού έβλεπα τον Τσίπρα και με πήρε η Ναταλί και μου είπε πέθανε ο Μαζωνάκης της λέω άντε καλέ αφού προχθές μιλάγαμε είναι ψέματα. Όσο έβλεπα τον Τσίπρα πέφτανε κι άλλα τηλέφωνα και μετά άρχισαν τα κανάλια. Για μένα η τελευταία αναγνωρίσιμη φωνή στο λαϊκό τραγούδι. Από κει και μετά όλο ψάχνεσαι ποιον ή ποιαν ακούς!

Όλοι μοιάζουν μεταξύ τους. Αν δεν ξέρεις ποιος λέει το τάδε τραγούδι τους μπερδεύεις. Λογικά λυπήθηκε ο μεγάλος κόσμος που τον αγάπησε τόσο και πέρασε τόσο καλά μαζί του. Τολμηρός πως κράταγε μικρόφωνο ανάποδα τι φόραγε γούσταρε να κάνει ντόρο

Το διασκέδαζε πολύ. Καθαρός λαϊκό παιδί γνήσιο. Στο καλό να πάει. Υπόγραψε το μύθο του. Το σκυλί εδώ δε λέει να ησυχάσει.

Να αυτό από το secret mad. Επέμενε πολύ η Καλλιόπη να το κάνουμε. Το καράβι που φαίνεται από την πόρτα λεγόταν Άγιος Νεκτάριος. Είναι στο μικρό ναυπηγείο του μπαμπά του. Στα σχόλια σας βάζω και όλο το soundtrack είναι από τα πιο αγαπημένα μου.

Καλημέρα παιδιά!

Μας έπεσε βαρύ αυτό. Θα βγω στο Μάνο και στο Γιάννη στο πρωινό ώρα Ελλάδος σήμερα να πω δυο κουβέντες. Συγνώμη που σ όλα τα υπόλοιπα όχι.

Δεν άντεχα! Προχθές μιλάγαμε 1 h. Δεν άντεχα.

Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι - πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.

Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν εύκολα σε έναν αποχαιρετισμό και ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ένας από αυτούς.

Από το 2002 μέχρι το 2007 έζησα μαζί του μία από τις πιο δημιουργικές και έντονες περιόδους της μουσικής μου διαδρομής. Πέντε χρόνια γεμάτα τραγούδια, δίσκους, πρόβες, στούντιο, αγωνίες, χαρές, ανατροπές και πάνω απ’ όλα, μια αστείρευτη ανάγκη να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Ο Γιώργος είχε κάτι που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται. Είχε προσωπικότητα. Είχε ένστικτο. Είχε εκείνη τη σπάνια καλλιτεχνική ανησυχία που δεν τον άφηνε ποτέ να αρκεστεί στα ήδη γνωστά. Δεν φοβήθηκε να ρισκάρει, να αλλάξει, να εκτεθεί, να γίνει ο εαυτός του. Και γι’ αυτό κατάφερε να γίνει μοναδικός.

Γυρνώντας αυτή τη στιγμή πίσω, ακούω μέσα μου τραγούδια που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή. Τραγούδια που έγιναν στιγμές, νύχτες, έρωτες, χωρισμοί, διασκεδάσεις, αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο ενός καλλιτέχνη: να συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ζωές των άλλων, μέσα από αυτό που δημιούργησε.

Γιώργο, η απουσία σου είναι από εκείνες που δύσκολα χωράει ο νους.

Σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για τη δημιουργική τρέλα, για όλα όσα τολμήσαμε μαζί και, κυρίως, για το αποτύπωμα που αφήνεις στη μουσική μας.

Καλό ταξίδι.

Ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με μια φωνή και μια μοναδικότητα που δεν αντιγράφονται. Ένας άνθρωπος που άφησε το δικό του, ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.

Η συνεργασία μας το 2022 ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Περιμέναμε να ξανασυναντηθούμε φέτος τον χειμώνα, να μοιραστούμε ξανά τη σκηνή και να ζήσουμε όσα είχαμε σχεδιάσει. Δεν προλάβαμε…

Κρατάμε όμως τις στιγμές, τη μουσική και όλα όσα μας χάρισες.

«Θα μου λείψεις»… «Έλα να δεις»… «Τι σου έχω κάνει»… «Κοίτα να δεις»…

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Απο σήμερα οι «Ώρες Μικρές» θα έχουν άλλη σιωπή…

Και το «που λείπεις έπεσε βαρύ» δεν θα είναι απλώς ένας στίχος…🥹

πίσω από τον σπουδαίο καλλιτέχνη είχα την τύχη να γνωρίσω, έστω και λίγο, τον άνθρωπο… Κι αυτόν θα κρατήσω περισσότερο…

Μια ψυχούλα. Ένας άνθρωπος υπερταλαντουχος..,πολύπλευρος, ευαίσθητος, απρόβλεπτος, αληθινός…Μια προσωπικότητα από εκείνες που δεν περνούν απλώς από έναν χώρο, αλλά αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα!

Ήσουν πραγματικός σταρ. Όχι επειδή το έλεγαν τα φώτα, οι πίστες ή οι επιτυχίες σου. Αλλά γιατί είχες εκείνο το σπάνιο πράγμα που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται…λάμψη. Μια παρουσία που γέμιζε τον χώρο πριν ακόμη ακουστεί η φωνή…Ένας καλλιτέχνης που δεν ακολούθησε ποτέ την εποχή του — έφτιαξε τη δική του!

Θα μας λείψεις Γιώργο μας…🥹Καλό σου ταξίδι…🕊️

Αυτή τη φορά ήρθε το «τέλος» και μας βρήκε εντελώς απροετοίμαστους.

Οχι. Οχι άλλος ένας νέος άνθρωπος.

Οχι άλλος ένας αγαπημένος μας.

Καλό ταξίδι στο φως Γιώργο Μαζωνάκη.

Εύχομαι να νιώσεις την αγάπη και την αγκαλιά όλων μας

Κάποιες φωνές σιωπούν...αλλά δεν ξεχνιούνται ποτέ.

..Και κάπως έτσι, μια παλιά φωτογραφία γίνεται ξαφνικά ένα κομμάτι ιστορίας.... Σαν να αποχαιρετά ο ένας τον άλλον μέσα από τον χρόνο....

Καλό ταξίδι, Γιώργο…

Υπήρξαν πάρα πολλοί που σε αγάπησαν για τη φωνή σου κ την καλλητεχνικη σου διαδρομή.

Και υπήρξαν άνθρωποι που είδαν τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή κ την εικόνα.

Ο Γιώργος είχε μια ψυχή μεγάλη και ευαίσθητη.

Μια ψυχή που κουράστηκε, πληγώθηκε, πάλεψε… αλλά δεν έχασε την ανθρωπιά της.

Θυμάμαι πόσο βαθιά θαύμαζε και αγαπούσε τον Τόλη.

Και ο Τόλης τον ξεχώριζε κ του έδειχνε την αγάπη του .

Σήμερα, κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία, θέλω να πιστευω πως κάπου εκεί ψηλά θα συναντήθουν ξανά.

Καλό σου ταξίδι, Γιώργο.

Να βρεις εκεί την ηρεμία που ίσως τόσο σου έλειψε εδώ.

Να μην υπάρχουν ανοιχτές πληγές.

Μονο, Μουσική Αγάπη κ Φως!!!!

....Να αναπαυθεί η ψυχή σου εν ειρήνη...

Μαζωνάκης δεν μπήκε στη μουσική για να πάρει άδεια από κανέναν. Μπήκε σαν να του ανήκε ο χώρος. Άλλο ντύσιμο. Άλλο μαλλί. Άλλη σκηνή. Άλλο περπάτημα. Άλλη γλώσσα.Δεν είχε καμία διάθεση να γίνει το «καλό παιδί» της πίστας. Και ευτυχώς!

Είχε αυτή την ωμή, αλήτικη, θεότρελη αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που δεν μπαίνει σε δωμάτιο για να δει «αν τον εγκρίνουν». Μπαίνει και αλλάζει το δωμάτιο.

Και όταν κάτι δεν του καθόταν, είχε και το δικό του λεξιλόγιο «Γαμώ την πουτάνα μου, γαμώ!» Χωρίς φίλτρο. Χωρίς γυάλισμα. Χωρίς να προσπαθεί να παρουσιάσει μια τέλεια εκδοχή του εαυτού του.

Με τα λάθη του. Με τα πάθη του. Με τις υπερβολές του. Με τις στραβές του.

Με τις στιγμές που μας έκανε να λέμε «αυτός δεν υπάρχει».

Ακριβώς. Δεν υπήρχε άλλος!!!

Γιατί η μόδα αντιγράφεται.Το στυλ αντιγράφεται.Ακόμα και μια επιτυχία αντιγράφεται. Ο Μαζωνάκης όμως όχι.

Καλό ταξίδι πρίγκιπα !