«Έζησα όλο αυτό με τον πατέρα μου και το αισθάνθηκα σαν ένα καραγκιοζιλίκι. Τον βάλαμε σε ένα σεντόνι, μέσα σε μία τρύπα πίσω-πίσω που καταπατάς άλλες τρύπες για να φτάσεις εκεί που είναι ο άνθρωπός σου. Μετά πρέπει να πληρώσεις για αυτή την τρύπα και να πληρώσεις για όπου είναι να μπουν τα οστά»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Αφροδίτη Didi Γεροκωνσταντή βρέθηκε καλεσμένη στη διαδικτυακή εκπομπή του Αργύρη Ζαννιά, #ΤοΣυστατικόΠουΈλειπε.
Η content creator και πρώην παίκτρια του Big Brother μίλησε για μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, την απώλεια του πατέρα της, αλλά και για όσα βίωσε κατά τη διαδικασία της εκταφής του.
Η ίδια δεν έκρυψε πως η εμπειρία αυτή την επηρέασε βαθιά, οδηγώντας την να αμφισβητήσει αντιλήψεις και πρακτικές με τις οποίες είχε μεγαλώσει.
Παράλληλα περιέγραψε το σοκ που ένιωσε όταν ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της εκταφής, κάνοντας λόγο για μια εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία για τους συγγενείς.
H Didi είπε, εξηγώντας πως η οικογένειά της ακολούθησε όλα όσα προβλέπονται μετά τον θάνατο ενός ανθρώπου, από την ταφή μέχρι τη συντήρηση του τάφου και αργότερα την εκταφή.
Η Αφροδίτη Γεροκωνσταντή περιέγραψε με συγκίνηση τη στιγμή που αντίκρισε ξανά τον πατέρα της κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, τονίζοντας πως ήταν μια εικόνα που δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Έζησα όλο αυτό με τον πατέρα μου και το αισθάνθηκα σαν ένα καραγκιοζιλίκι
Επειδή δεν είχε λιώσει ο άνθρωπος, τον βάλαμε σε ένα σεντόνι, μέσα σε μία τρύπα πίσω-πίσω που καταπατάς άλλες τρύπες για να φτάσεις εκεί που είναι ο άνθρωπός σου. Μετά πρέπει να πληρώσεις για αυτή την τρύπα και να πληρώσεις για όπου είναι να μπουν τα οστά. Γενικά, επειδή είναι μια πολύ δύσκολη φάση για όλους τους ανθρώπους, δεν υπάρχει κάποιος να πει ότι ο θάνατος είναι εύκολος, ευχάριστος ή διαχειρίσιμος στην αρχή. Δεν είναι, το διαχειρίζεσαι μετά
Η Αφροδίτη Γεροκωνσταντή στάθηκε ιδιαίτερα στο θέμα της αποτέφρωσης, εκφράζοντας την άποψη πως η συγκεκριμένη επιλογή θα μπορούσε να απαλλάξει πολλές οικογένειες από μια επιπλέον ψυχολογική δοκιμασία:
Γλιτώνεις έναν δεύτερο μικρό θάνατο. Το να δεις τα κόκαλα του άλλου, ενώ ήξερες ότι πριν από τρία χρόνια ήταν έτσι και τώρα τον βλέπεις λίγα με τα μαλλιά του, λίγο απ’ το κορμί του, λίγο απ’ το ρούχο του, θεωρώ ότι είναι ψυχοβγαλτικό. Γιατί το κάναμε; Είναι ένα πράγμα που μου στρίβει, δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έπρεπε μεγαλώνοντας να καταλάβω ότι θάβεται ο κόσμος και να φτάσω στο σημείο να πω “please, κάψτε με”
