«Τίποτα δε θα ήμουν, αν δεν ήταν αυτός στο πλάι μου. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα, ίσως να αντέξω, να τελειώσω ένα βιβλίο για την ιστορία ενός παιδιού από το Αφγανιστάν που σπάει κόκαλα, το είχα γνωρίσει μέσα στον Ερυθρό Σταυρό. Ίσως τώρα που έχω μια αδράνεια… όχι, να το ολοκληρώσω. Θα δούμε»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Βούλα Πατουλίδου παραχώρησε μια συγκλονιστική και βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στην εκπομπή #SuperΚατερίνα, μιλώντας για τον αθλητισμό, την καριέρα της, τις προσωπικές της ανασφάλειες αλλά και την αβάσταχτη απώλεια του συζύγου της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη.
Χαρακτήρισε τον θάνατο του αγαπημένου της Δημήτρη ως έναν «ακρωτηριασμό» της ψυχής της. Τόνισε πως δεν θα είχε καταφέρει να στεφθεί Χρυσή Ολυμπιονίκης αν δεν είχε εκείνον στο πλευρό της, καθώς πίστευε σε εκείνη περισσότερο από όσο πίστευε η ίδια στον εαυτό της.
Αναφέρθηκε στα απαξιωτικά σχόλια που δεχόταν στα ξεκινήματά της (όταν άρχισε τα εμπόδια στα 23 της) και στο πώς κατάφερε να κλείσει στόματα με τον θρίαμβό της στα 27 της χρόνια.
Αποκάλυψε με απόλυτη ειλικρίνεια πως προχώρησε σε διορθωτικές επεμβάσεις στο πρόσωπό της, καθώς λόγω έντονων σημαδιών ένιωθε μεγάλο κόμπλεξ.
Ανέφερε πως σκέφτεται να αξιοποιήσει τη δημιουργική της «αδράνεια» για να ολοκληρώσει ένα βιβλίο που αφορά την ιστορία ενός παιδιού από το Αφγανιστάν, το οποίο είχε γνωρίσει στον Ερυθρό Σταυρό.
Η χρυσή Ολυμπιονίκης αναφέρθηκε με συγκίνηση στην απώλεια του συζύγου της που τη σημαδεύει βαθιά, ενώ έκανε μια αναδρομή στη γεμάτη εμπόδια διαδρομή της στον αθλητισμό.
Άνοιξα ή έπεσε λίγο φως σε αυτούς τους Έλληνες που δεν πτοούνται και που πιστεύουν σε μία πολύ συγκεκριμένη λέξη, στο “μπορώ”. Ναι, μπορώ να τα καταφέρω. Δεν είναι μόνο θέμα του πείσματος. Είναι του να πειθαρχείς σε αυτό που φωνάζει η ψυχή σου. Και να μένεις εκεί, και να μην ακούς αυτό που γύρω σου βρυχάται και λέει: “Ποια μωρέ… τώρα; Πού πας μωρέ”. Αυτό το τελείως απαξιωτικό. Που σε τρελαίνει. Δηλαδή, τι κακό είναι να πεις ένα “μπράβο, άντε, κατάφερες κάτι λίγο, μήπως και λίγο παραπάνω;”. Πόσο δύσκολο είναι να το πεις
Και νομίζω ότι είναι διαχρονικό. Ότι στα 21 σου χρόνια δεν ξεκινάει ποτέ κανείς, πουθενά στον κόσμο, πρωταθλητισμό. Για να δεις ότι το εγχείρημα δεν είναι "πέφτει η άλλη, κερδίζει αυτή". Στα 23 κάνεις εμπόδια. Εμπόδια; Και γυναίκα; "Γιατί; Μπορείς;" Και στα 27 είσαι Ολυμπιονίκης και μετά κλείνουν τα στόματα
Προσπαθώ να μαλακώσω λίγο την πληγή του ακρωτηριασμού. Έφυγε ο άνθρωπός μου. Τίποτα δε θα ήμουν, αν δεν ήταν αυτός στο πλάι μου. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα, ίσως να αντέξω, να τελειώσω ένα βιβλίο για την ιστορία ενός παιδιού από το Αφγανιστάν που σπάει κόκαλα, το είχα γνωρίσει μέσα στον Ερυθρό Σταυρό. Ίσως τώρα που έχω μια αδράνεια… όχι, να το ολοκληρώσω. Θα δούμε.
