«Για πολλά χρόνια με παρατηρούσα, γιατί είχα δημιουργήσει τόσο ωραίους, έξυπνους μηχανισμούς για να αποφεύγω. Κατάλαβα πως δεν ζω πραγματικά, υπήρχα μέσα σε μία ασφάλεια που είχα δημιουργήσει. Μετά το ατύχημα πήγα να μείνω στο Σούνιο για δύο χρόνια»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Καλεσμένη στην εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη ήταν η Έρρικα Πρεζεράκου, η οποία μίλησε για την αγοραφοβία που είχε για πολλά χρόνια και εξήγησε με ποιον τρόπο κατάφερε να την διαχειριστεί.
Σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, η Αντιπεριφερειάρχης Παιδείας στην Περιφέρεια Αττικής μίλησε για την αγοραφοβία που είχε για πολλά χρόνια και εξήγησε με ποιον τρόπο κατάφερε να την διαχειριστεί.
Το 2020 είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με ταχύπλοο σκάφος που οδήγησε σε ακρωτηριασμό δακτύλων στο χέρι της. Σε συνεντεύξεις της έχει μοιραστεί πτυχές της αποκατάστασής της.
Αντιμετώπισε την τραγική απώλεια της μικρής της ανιψιάς, Αναστασίας, γεγονός που την ώθησε να μιλά ανοιχτά για τη διαχείριση του πένθους και το δικαίωμα στη ζωή.
Όταν σταμάτησα τον πρωταθλητισμό σε μεγάλη ηλικία πια, συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους. Ειδικά όταν δεν είχα κάποιο σκοπό ή στόχο όταν τους συναντούσα. Ένιωθα έτσι πολύ περίεργα μέσα μου και η τάση μου ήταν να αποφεύγω.
Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια κατάφερα να τα κάνω replace αυτά. Όλα! Να τα αντικαταστήσω δηλαδή σαν διαδικασίες. Για πολλά χρόνια με παρατηρούσα, γιατί είχα δημιουργήσει τόσο ωραίους, έξυπνους μηχανισμούς για να αποφεύγω.
Στο επί κοντώ είχαμε μάθει κάτι που ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και έτσι το προτείνω και σε όλους τους ανθρώπους. Έλεγε ο προπονητής ότι, όταν σπάσει ένα κοντάρι, πήγαινες να κάνεις το άλμα και σπάσει το κοντάρι, πρέπει την ίδια στιγμή να πάρεις ένα κοντάρι, να πας να τρέξεις και να κάνεις ένα άλμα. Να μπεις μέσα στον φόβο δηλαδή
Οπότε και εγώ, όταν είχα πάθει αυτό το ατύχημα, πήγα και έμεινα στο Σούνιο για δύο χρόνια. Οπότε έγινα χειμερινή κολυμβήτρια. Κολύμπαγα πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ήμουν μέσα συνέχεια, να στρέψω την προσοχή μου σε αυτό που μπορώ να κάνω ή και στο να καταλάβω ότι δεν είναι κάτι όλο αυτό που συμβαίνει. Είναι τραύματα που μας κάνουν trigger στον εγκέφαλο, οπότε πρέπει να αλλάξουμε τις νευροσυνάψεις μας, να κάνουμε νέες νευροσυνάψεις πιο θετικές
Κατάλαβα πως δεν ζω πραγματικά, υπήρχα μέσα σε μία ασφάλεια που είχα δημιουργήσει. […] Θυμάμαι πως μετά από μία βάπτιση έκλαιγα στο μπάνιο και έλεγα “δεν αντέχω άλλο”
