«Ήμουνα δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στον Θάνο Μικρούτσικο ή στον Νικόλα Πιοβάνι, είχα τη Χάρις Αλεξίου, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Δημήτρη Μητροπάνο, ένιωσα για πρώτη φορά, πώς είναι δύο χιλιάδες ζευγάρια μάτια να κοιτάνε τον διπλανό σου και όχι εσένα»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Ο Χρήστος Θηβαίος βρέθηκε καλεσμένος στο #Στούντιο4 της #ΕΡΤ και μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε ως φοιτητής στην Ιταλία, αλλά και για τη διαδρομή στον μουσικό χώρο μέχρι να βρεθεί στη σκηνή δίπλα σε σπουδαία ονόματα του ελληνικού τραγουδιού.
Ο καλλιτέχνης αποκάλυψε ότι αναγκάστηκε να δουλέψει ως παλιατζής για να επιβιώσει, ενώ μοιράστηκε και την εμπειρία του όταν χρειάστηκε να ζήσει για 10 ημέρες τρώγοντας μόνο χαλβά.
Προχώρησε σε μια πολύ τρυφερή και συγκινητική εξομολόγηση για τη μητέρα του, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «θα ήθελα να είναι εκεί, δεν πρόλαβε να με δει...» να πετυχαίνω στον χώρο του τραγουδιού.
Αναφέρθηκε επίσης στον πατέρα του, ο οποίος ήταν ηθοποιός και τενόρος. Θυμήθηκε με χιούμορ ότι εκείνος έψαχνε πάντα την ευκαιρία για να του πει αστειευόμενος ότι είναι... φάλτσος.
Η μητέρα μου ζούσε τότε, και όταν της είπα, λέω: “Μαμά, θα τραγουδήσω με τον Γιώργο Νταλάρα στην Ιερά Οδό”, μου λέει “Παιδί μου, μην τα πιστεύεις αυτά”. Δεν έζησε να το δει. Έφυγε. Έφυγε τον Οκτώβριο και εγώ βγήκα Δεκέμβριο. Μα έτσι ήταν οι παλιοί, δεν τα “Σιγά τώρα…”. Αν πιστεύεις πραγματικά αυτό που θέλεις, χωρίς εκπτώσεις, αλλά να είσαι ο εαυτός σου, θα γίνει. Από το Μπαράκι του Βασίλη… Δίπλα στον Νταλάρα. με την Τσαλιγοπούλου, τον Μάριο Φραγκούλη, την Καλλιόπη Βέττα. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Θυμάμαι τραγουδούσε ο Γιώργος το «Αχ, αγάπης μαχαιριά» και λίγο μετά βγαίναμε εμείς. Παίζαμε μπροστά σε 2.000 κόσμο. Απίστευτο αυτό το πράγμα
«Η μεγάλη διδαχή έρχεται τη στιγμή που είσαι δίπλα σε αυτό το θρύλο που λέγεται Γιώργος Νταλάρας. Όπως συνέβη, ξέρεις το ίδιο, κι εγώ όταν ήμουνα και δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στον Θάνο Μικρούτσικο ή στον Νικόλα Πιοβάνι, ή στον οποιονδήποτε ας πούμε, που είχα τη Χάρις Αλεξίου, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, όλους αυτούς… τον Δημήτρη Μητροπάνο, είναι ότι ένιωσα για πρώτη φορά, πώς είναι δύο χιλιάδες ζευγάρια μάτια να κοιτάνε τον διπλανό σου και όχι εσένα. Για να κοιτάνε αυτόν, κάτι ξέρουνε. Θα ‘ρθει κάποτε η στιγμή να κοιτάνε και σένα»
