«Η αλήθεια είναι ότι ειδικά η ενέργεια, αυτό το θείο πράγμα, το καθαγιασμένο πράγμα που έχει το τραγούδι, το πως αισθάνεσαι όταν δίνεσαι και τι παίρνει ο κόσμος, είναι κάτι μαγικό. Δηλαδή αυτό μπορεί να συνεχιστεί στο σπίτι; Όχι βέβαια, αλλά μέχρι να το καταλάβουμε, μεγαλώσαμε!»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Καλεσμένη στην εκπομπή #The2NightShow βρέθηκε η Ελένη Τσαλιγοπούλου, παραχωρώντας στον Γρηγόρη Αρναούτογλου μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Έκανε μια σπάνια αναφορά στις σχέσεις της, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι οι πιο δυνατοί της έρωτες ήταν μόνο μουσικοί.
Μίλησε για τις δυσκολίες στο ξεκίνημά της, σημειώνοντας πως ενώ γνώριζε ότι τραγουδάει καλά, δεν είχε αρχικά τον τρόπο για να βιοποριστεί από αυτό και αναφέρθηκε στα επαγγελματικά της πλάνα ενόψει της έναρξης της καλοκαιρινής της περιοδείας.
Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μίλησε, μεταξύ άλλων, για την προσωπική της ζωή, τον έρωτα αλλά και τη βαθιά σχέση που έχει με τη μουσική και τη σκηνή.
Δεν ξέρω να πω ότι ο έρωτας με καθόρισε σαν γυναίκα εμένα, για κάποιο λόγο μου αρέσει και μου άρεσε πάντα ο ερωτισμός από τον πολύ κόσμο. Ο ερωτισμός της σκηνής. Ότι τους καψουρευόμουν όλους και με καψουρεύονταν όλοι. Δηλαδή τι να μου κάνει ένας μόνο; Εννοώ ότι οι μεγάλες μου αγάπες και οι πιο δυνατοί μου έρωτες ήταν μόνο μουσικοί
Στη συνέχεια, ο παρουσιαστής τη ρώτησε πώς ένιωθε όταν επέστρεφε σε ένα άδειο σπίτι μετά από μια τόσο έντονη επαφή με τον κόσμο και εκείνη απάντησε με ειλικρίνεια:
Η αλήθεια είναι ότι ειδικά η ενέργεια, αυτό το θείο πράγμα, το καθαγιασμένο πράγμα που έχει το τραγούδι, το πως αισθάνεσαι όταν δίνεσαι και τι παίρνει ο κόσμος, είναι κάτι μαγικό. Δηλαδή αυτό μπορεί να συνεχιστεί στο σπίτι; Όχι βέβαια, αλλά μέχρι να το καταλάβουμε, μεγαλώσαμε!
Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη δυσκολία που βίωσε όταν γνώρισε για πρώτη φορά τη μεγάλη επιτυχία.
Το δύσκολο πράγμα το βίωσα όταν έκανα την πρώτη περιοδεία με τον Γιώργο Νταλάρα. Εκεί έβλεπα όλο αυτό τον κόσμο, όλα αυτά τα πλήθη, να αγαπάνε τον τρόπο που τραγουδούσα. Ενώ ήξερα ότι τραγουδάω καλά, δεν είχα τρόπο να ζήσω. Εγώ ήμουν ένα κορίτσι από τη Νάουσα. Ένα επαρχιωτοκόριτσο. Και ξαφνικά με όλη αυτή την αγάπη, εγώ δεν ήξερα να μιλήσω. Δεν ήξερα πώς να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Όλα μου φαίνονταν ότι έπρεπε να τα κρύψω. Ότι έπρεπε να τα πούμε κάπως πιο ωραιοποιημένα. Και έτσι έχασα κάποια χρόνια από αυτή τη νεότητα
Δεν είναι η ψυχοθεραπεία. Είναι η εμπειρία. Είναι ότι όλα τα πράγματα, τα λάθη μας ας πούμε, μετά διορθώνονται. Γίνανε όλα μέσα στον χρόνο ήρεμα και ωραία. Πρώτα τραγουδήσαμε στα πατάρια της Θεσσαλονίκης και το ευχαριστήθηκα αυτό τόσο πολύ, με όλους τους σπουδαίους μουσικούς. Μετά σιγά σιγά κατέβηκα στην Αθήνα, έκανα δισκογραφία, έκανα ταξίδια. Γίναν όλα σιγά σιγά.
Γιατί καταφέραμε να έχουμε διαχρονικό τραγούδι. Καταφέραμε αυτό το τραγούδι να ακούγεται πολλά χρόνια. Παίρνει τη σκυτάλη από τους μεγάλους συνθέτες και τους μεγάλους τραγουδιστές των προηγούμενων δεκαετιών
