«Από ένα σημείο και μετά, όταν δέχεσαι τόση κακοποίηση, θα βγεις και θα ουρλιάξεις, θα θερίσεις κόσμο. Ζήσε μια ημέρα στα παπούτσια μου κι έλα να μου πεις μετά»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Ο #YouTuber Γιάννης Κατινάκης εμφανίστηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή #Στούντιο4 της #ΕΡΤ την Παρασκευή 22 Μαΐου 2026. Παραχώρησε μια εφ' όλης της ύλης, εξομολογητική συνέντευξη στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Δήλωσε πως τον τελευταίο χρόνο κάνει συστηματικά ψυχοθεραπεία, δίνοντας πλέον απόλυτη προτεραιότητα στην προσωπική του ηρεμία.
Αποκάλυψε ότι δεν έχει μπει σε τρένο εδώ και 6 χρόνια, επιλέγοντας συνειδητά εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης (όπως ταξί) αποκλειστικά για λόγους ασφάλειας και ψυχικής γαλήνης.
Ο Γιάννης Κατινάκης έχει καταγγείλει δημόσια δύο σοβαρές ομοφοβικές επιθέσεις που δέχτηκε. Πρόσφατα μάλιστα, τον Μάιο του 2026, ξέσπασε για τη συνεχή κακοποίηση που υφίσταται, δηλώνοντας ότι για εκείνον η καθημερινή μετακίνηση στην Αθήνα αποτελεί «αρένα» επιβίωσης, λόγος για τον οποίο αποφεύγει τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς εδώ και χρόνια.
Η πρώτη επίθεση τον Αύγουστο του 2023 σημειώθηκε στο κέντρο της Αθήνας. Ένας άγνωστος άνδρας τον πλησίασε έξω από κατάστημα, τον έφτυσε και τον έβρισε χυδαία με ομοφοβικούς χαρακτηρισμούς. Ο ίδιος δήλωσε σοκαρισμένος κυρίως από το βλέμμα οργής και μίσους του δράστη, αλλά και από την πλήρη απραγία των περαστικών.
Η δεύτερη επίθεση τον Νοέμβριο 2023 έλαβε χώρα λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του. Ένα αυτοκίνητο επιβράδυνε δίπλα του και οι επιβαίνοντες άρχισαν να του εκτοξεύουν πολύ βαριές και υποτιμητικές βρισιές πριν αναπτύξουν ταχύτητα και εξαφανιστούν.
Πιθανόν κάποια παράσημα να μην μου τα δίνω και ίσως να απομονώνω πολύ ορισμένα πράγματα που με καταπέζουν και με καταπίνουν. Είμαι φύσει λίγο πιο σκοτεινός άνθρωπος
Εγώ δεν νιώθω καθόλου ασφαλής. Χθες ήμουν στην Νέα Ιωνία για να ψωνίσω τα ρούχα που φορώ σήμερα και πήγα δέκα μέτρα για να συναντήσω μια φίλη μου. Βρέθηκαν τρία παιδιά και φώναζαν. Έχεις μάθει ότι, αν δεν ξεπεράσει κάποια όρια της ασφάλειάς σου, να το θάβεις.
Από ένα σημείο και μετά, όταν δέχεσαι τόση κακοποίηση, θα βγεις και θα ουρλιάξεις, θα θερίσεις κόσμο
Για εμένα είναι αρένα, για αυτό και επιλέγω να μην μπαίνω στα Μ.Μ.Ε. Έχω να μπω στο τρένο πάνω από έξι χρόνια. Σε όσους το λέω σοκάρονται. Διαβάζουμε τον χώρο πολύ διαφορετικά και λέμε “πάμε αλλού”. Παίρνω ταξί και νομίζω ότι έχω δώσει 15 νεφρά. Είναι μόνιμη επιβίωση. Δίνω τα λεφτά μου για να κρατώ τη ψυχική μκου ηρεμία. Ζήσε μια ημέρα στα παπούτσια μου κι έλα να μου πεις μετά.
Ο Γιάννης Κατινάκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Στούντιο 4 με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο το απόγευμα της Παρασκευής (22/5) και μίλησε για τις δύσκολες εμπειρίες που βίωσε ως παιδί, τον φόβο του θανάτου αλλά και την επιρροή που είχε η άνοδος της Χρυσής Αυγής στα σχολικά του χρόνια.
Δυστυχώς ήμουν ορατό παιδί, αλλά όχι για ιδιαίτερα θετικό λόγο. Ήμουν ορατό για κακούς λόγους. Δηλαδή δεν πέρασα πολύ εύκολα σαν παιδί, δέχτηκα αρκετή κακοποίηση και αρκετό μίσος. Μεγάλωσα στο Νέο Ηράκλειο, Αθήνα. Σε δύσκολη εποχή που ήταν η άνθιση της Χρυσής Αυγής τότε, όταν πήγαινα στο γυμνάσιο που πέρασα και πιο δύσκολα
Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που έχω σκοτάδι μέσα μου. Νομίζω ότι πάντα το μυαλό μου πήγαινε σε μονοπάτια πιο σκοτεινά, σε πιο υπαρξιακές αναζητήσεις και ποτέ δεν μ’ άφηναν όλα αυτά να ησυχάσω. Πάντα σκεφτόμουν τη ματαιότητα της ύπαρξης, τη φθορά. Πάντα με πληγώνει πάρα πολύ η φθορά», είπε στη συνέχεια.
Ο θάνατος για μένα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Μου σκοτώνει κάθε στιγμή χαράς. Δεν είναι το αν μπορώ να πεθάνω… Είναι ότι τι νόημα έχουν όλα αυτά τα ωραία που συμβαίνουν στη ζωή μου ή και τα άσχημα. Ήρθα εδώ σήμερα, πραγματικά έχω πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Θα χαρώ πέντε, δέκα λεπτά και μόλις τελειώσει, θα έρθει πάλι η ίδια λούπα, η ίδια σκέψη.
Αυτό είναι πάντα από πάνω μου, ένα μαύρο πέπλο που δεν φεύγει ποτέ. Το οποίο βέβαια δεν έχει μόνο αρνητική χροιά. Γιατί ο φόβος του θανάτου είναι και μία κινητήριος δύναμη για να μη φοβάσαι να ρισκάρεις, να μη φοβάσαι να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, να μη φοβηθείς να κάνεις πράγματα που μπορεί να μην έκανες επειδή “τι θα πει ο κόσμος;”
Αναφερόμενος στο κλίμα που επικρατούσε τότε στα σχολεία, αποκάλυψε:
Εγώ θυμάμαι στα θρανία να κάνουνε τα σήματα τα ναζιστικά, να τα ζωγραφίζουνε και μάλιστα, επειδή μένω και στο Νέο Ηράκλειο, Αθήνα, είχε και γραφεία τότε η Χρυσή Αυγή. Ήταν τεράστια αγριάδα και επιθετικότητα στα παιδιά τότε.
Δεν το αντιμετώπισα, δεχόμουνα. Δεχόμουνα περιθωριοποίηση, δεχόμουνα κακοποίηση. Γιατί θεωρούσαν ότι το διαφορετικό πρέπει να το βάλουμε, ότι είναι πρόβλημα. Αυτή την προσλαμβάνουσα είχανε. Εντάξει, δεν μπορώ να καταδικάσω παιδιά 12 και 13 ετών
