«Χάσαμε τη μητέρα μας και υπήρχε το πένθος. Εγώ ήμουν ένα μικρό κορίτσι, που ακολουθούσα της χήρες. Η μαμά μιας φίλης μου με αποκαλούσε ορφανό. Από φροντίδα το έκανε. Στα 20 έφυγε και ο πατέρας μου και έγινα πραγματικά ορφανό παιδί»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Μαρία Κανελλοπούλου βρέθηκε τετ α τετ με την Αθηναΐδα Νέγκα στο #Action24.
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα. Στις συνεντεύξεις της έχει μιλήσει για την απώλεια της μητέρας της σε νεαρή ηλικία, το άγχος της πριν βγει στη σκηνή, καθώς και για το γεγονός ότι δεν απέκτησε παιδιά, παρά την επιθυμία της.
Η ηθοποιός έχει περιγράψει τον πατέρα της ως έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της, ειδικά μετά την απώλεια της μητέρας της. Στην συνέντευξή της έχει αναφέρει περιστατικό από την παιδική της ηλικία όπου ο πατέρας της τη φρόντισε μετά από ένα ατύχημα στο χέρι.
Η ηθοποιός έκανε μια αναδρομή στη ζωή της και μίλησε για τα παιδικά της χρόνια στα Καλάβρυτα, τη μετακόμιση με την οικογένειά της στην Αθήνα και τις στιγμές που χρειάστηκε να επισκεφθεί ψυχίατρο.
Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Φύτουλας. Έφυγα από το χωριό μου λόγω της Χούντας. Ήταν πιο εύκολο να εξαφανιστείς στην Αθήνα. Ο πατέρας μου, χήρος, ήθελε πολύ να σπουδάσουμε τα δύο του κορίτσια. Ήταν θεατρόφιλος, προοδευτικός, δημοκρατικός και φτωχός άνθρωπος.
Χάσαμε τη μητέρα μας και υπήρχε το πένθος. Εγώ ήμουν ένα μικρό κορίτσι, που ακολουθούσα της χήρες. Μου έμαθαν πως να ανάβω τα καντήλια, να μην τα παίρνει ο αέρας, να στέκονται τα λουλούδια στα ανθοδοχεία και τις χρωστώ πάρα πολλά.
Το πένθος σου μαθαίνει ότι η ζωή είναι πιο δυνατή από τον θάνατο, αλλά με ένα βαθύ τραύμα. Κλαίω πολύ εύκολα, με συγκινούν οι ιστορίες με απώλεις αγνώστων ανθρώπων. Η μαμά μιας φίλης μου με αποκαλούσε ορφανό. Από φροντίδα το έκανε. Στα 20 έφυγε και ο πατέρας μου και έγινα πραγματικά ορφανό παιδί.
Η ζωή μου είναι σαν τα καλάθια με τα μισοτελειωμένα πλεκτά. Ένας ψυχίατρος που συνάντησα μου είπε ότι δεν μπορούμε να παρέμβουμε στο DNA σας και στα παιδικά σας χρόνια. Πήγα σε αλλεπάλληλες κρίσεις και δυσκολίες που είχα. Κάποτε κρύβαμε τις επισκέψεις σε ψυχίατρο και ψυχολόγο. Χρειάστηκε να το κρύβω από τους καλύτερούς μου φίλους. Μου είχε μείνει μόνο η αδερφή μου και δεν ήθελα να τη βασανίζω
