«Αυτό ήταν το μυστικό μου μέχρι να με μάθουν γιατί έτσι δεν προετοιμάζονταν καλά, πίστευαν ότι θα έχουν εύκολη δουλειά»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Με αφορμή την επερχόμενη επιστροφή στο ρινγκ, ο Μιχάλης Ζαμπίδης συνάντησε τον Αντώνη Σρόιτερ στα πλαίσια του νέου επεισοδίου για την #Αυτοψία που είδαμε την Κυριακή στον #Alpha.
Ανάμεσα σε άλλα, μάλιστα, ο παγκόσμιος πρωταθλητής αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια και στις μνήμες που έχει από το σχολείο καθώς και στα πρώτα του βήματα στον χώρο της πυγμαχίας.
Μίλησε για τον επερχόμενο αγώνα του με τον θρύλο της πυγμαχίας, Floyd Mayweather.
Ανέλυσε το φαινόμενο της βίας στους δρόμους, διαχωρίζοντας τη δύναμη από την επιθετικότητα.
Αποκάλυψε πως το «μυστικό» του στην αρχή της καριέρας του ήταν ότι οι αντίπαλοι δεν τον γνώριζαν καλά, με αποτέλεσμα να μην προετοιμάζονται κατάλληλα για την εκρηκτικότητά του.
Ανέφερε ότι δεν αντιμετώπισε ποτέ bullying, ενώ μοιράστηκε ένα χιουμοριστικό περιστατικό όπου κάποιος που τον έβρισε στον δρόμο άλλαξε αμέσως στάση μόλις τον αναγνώρισε.
Όταν φόρεσα τα γάντια και ξεκίνησα να παίζω με άλλους αθλητές, αυτό με γοήτευσε ιδιαίτερα διότι ήθελα να γίνω απλά καλύτερος. Όχι να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής, στην αρχή δεν σκεφτόταν αυτό το μυαλό μου. Αυτό που κοίταζα ήταν να γίνω ο καλύτερος της σχολής. Δηλαδή όποιος με έδερνε, εκεί πήγαινα, ξανά και ξανά. Μετά τον αποκωδικοποιούσα και τον κέρδιζα, μετά άλλος και μετά άλλος.
Από μικρός ήμουν ειρηνικός πολεμιστής, ούτε “ρε” δεν έλεγα. Στο σχολείο ήμουν ειρηνικός. Μετά μπορεί να έπαιζα δέκα γύρους ξύλο αντίστοιχα και να μπορούσα και να το ‘χα αλλά πάντα ήμουν πολύ ήσυχος. Δεν τις έτρωγα στο σχολείο από τους πιο μεγαλόσωμους και δεν είχα μπλέξει ποτέ με κάτι αντίστοιχο.
Δεν έχω δηλαδή μνήμες να έχει γίνει κάτι τέτοιο. Απλά έβλεπα ότι μπορούσα να εξελίσσομαι και ότι αυτός ήταν ο φυσικός μου χώρος. Δηλαδή στο γυμναστήριο πήγαινα πρώτος και έφευγα τελευταίος, δούλευα συνέχεια.
Μπούλινγκ δεν αντιμετώπισα ποτέ στο σχολείο, αλλά είχα φάει μπούλινγκ στο επαγγελματικό κομμάτι. Στο αγωνιστικό. Με έβλεπαν μικρούλη, ήταν δυο κεφάλια πιο πάνω όλοι στα κιλά μου και έλεγαν κάποιοι “μ’ αυτό το παιδάκι θα παίξει ο δικός μου;”. Βέβαια, αυτό ήταν το μυστικό μου μέχρι να με μάθουν γιατί έτσι δεν προετοιμάζονταν καλά, πίστευαν ότι θα έχουν εύκολη δουλειά
