«Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέσα από αυτό ωρίμασα. Είναι σαν να έφυγαν ξαφνικά, αν είχα κάποια ψήγματα εφηβείας μέσα μου, σαν να τους είπα “γεια”. Δεν είμαι πια έφηβος. Είμαι πλέον ώριμος άντρας να πατήσω στα πόδια μου, να διεκδικήσω, να ρισκάρω. Και όλα αυτά με χαμόγελο, γιατί δεν έχει παραπέρα»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Για τη δύσκολη περίοδο μετά την απώλεια του πατέρα του το 2020 μίλησε ο Θάνος Μπίρκος, καλεσμένος του Στέφανου Κωνσταντινίδη στον #Alpha.
Ο ηθοποιός, που φέτος μοιράζει τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις ανάμεσα στη σειρά #ΓιατίΡεΠατέρα; και τη θεατρική παράσταση #ΗΛηστείαΤηςΣυμφοράς, άνοιξε την καρδιά του.
Ο πατέρας του «έφυγε» στον ύπνο του, γεγονός που συγκλόνισε τον ηθοποιό, καθώς δεν πρόλαβαν να αποχαιρετιστούν. Δήλωσε πως μέσα από τον χαμό του πατέρα του αναγκάστηκε να ωριμάσει απότομα, αναλαμβάνοντας νέες ευθύνες.
Παρά τον πόνο, επέλεξε να αντιμετωπίζει τη ζωή με αισιοδοξία, τονίζοντας πως η απώλεια του έμαθε να εκτιμά τη στιγμή και να μην αφήνει το πένθος να γίνει «βραχνάς». Περιέγραψε την έντονη επιθυμία που νιώθει κανείς τις πρώτες στιγμές να «γκρεμίσει τους τοίχους» για να βρει τον άνθρωπό του που χάθηκε.
Είχα θέατρο τότε. Θα πω κάτι, το οποίο είχα διαβάσει όταν ήμουνα στη σχολή που είχε πει ο Καφετζόπουλος, και μου είχε μείνει στο μυαλό. Το είχε πει σε μία συνέντευξη. Είχε πει ότι, αν εμένα με πονάει το χέρι μου, σαν Καφετζόπουλος, αν ανέβω στη σκηνή, ο ρόλος του δεν του πονάει το χέρι του
Και εγώ το συνεχίζω, ότι αυτός που πλήρωσε από κάτω να δει κάποιον ο οποίος δεν πονάει το χέρι του, γιατί θα πρέπει να δει κάποιον που πονάει το χέρι του; Το λέω συμβολικά το “πονάει το χέρι του”, έτσι;
Γυρνάς τον διακόπτη. Είναι δύο ώρες, μιάμιση ώρα, μαζεύεις όλη τη δύναμη. Όταν χρειάζεται να βγεις λίγο απ’ τη σκηνή, ξαναπέφτεις λιγάκι και μετά χαμόγελο, ρόλος, στηρίζεσαι. Εγώ στηρίζομαι πάρα πολύ πάνω στον ρόλο. Τι θα έκανε ο ρόλος, ακόμα κι αν συνέβαινε αυτό το πράγμα στον ρόλο, πώς θα το αντιμετώπιζε; Για να μπορέσω να φύγω, να ξεκολλήσω λίγο από μένα, γιατί αλλιώς, θα πάω σπίτι κι εκεί τα ντουβάρια όχι απλά γίνονται πιο στενά… εκεί προσπαθείς να γκρεμίσεις τα ντουβάρια για να πας να βρεις τον άνθρωπο που έχασες
Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέσα από αυτό ωρίμασα. Είναι σαν να έφυγαν ξαφνικά, αν είχα κάποια ψήγματα εφηβείας μέσα μου, σαν να τους είπα “γεια”. Δεν είμαι πια έφηβος. Είμαι πλέον ώριμος άντρας να πατήσω στα πόδια μου, να διεκδικήσω, να ρισκάρω. Και όλα αυτά με χαμόγελο, γιατί δεν έχει παραπέρα
