«Δεν κάνουμε καμία έκπτωση: μιλάμε για κακοποίηση ψυχική, σωματική, για την αορατότητα των παιδιών με αναπηρία, για βαθιά πατριαρχία, για τον πόλεμο»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Υρώ Λούπη βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής #ΝωρίςΝωρίς την Τετάρτη 22/4 και μίλησε για την παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου, στην οποία συμμετέχει, ενώ προχώρησε και σε μια αιχμηρή καταγγελία για τη μη επανέκδοση των βιβλίων της συγγραφέα.
Η παράσταση, σε σκηνοθεσία και διασκευή του Ένκε Φεζολλάρι, αποτελεί μια συμπαραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) και του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.
Το έργο σκιαγραφεί τη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας και τις κοινωνικές συμβάσεις, αποτελώντας έναν ύμνο στην ελευθερία και τον έρωτα.
Η ηθοποιός, μάλιστα, στάθηκε τόσο στη σημασία του έργου όσο και στην απήχησή του στο κοινό.
Είναι μια σημαντική παράσταση πραγματικά, και είμαι πολύ περήφανη για αυτή την παράσταση. Ο Ένκε έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Ο Ένκε αγαπάει πάρα πολύ τη Λιλή Ζωγράφου. Έχει ξανανεβάσει την “Αγάπη” το ’17. Μετά ανέβασε και το “Επάγγελμα Πόρνη”, και μου μετέφερε πάρα πολύ την αγάπη του. Εγώ την έχω ερωτευτεί αυτή τη συγγραφέα. Ψάχνω να βρω τα βιβλία της… Και εδώ θέλω να κάνω μια καταγγελία
Δεν εκδίδονται τα βιβλία της Λιλής Ζωγράφου! Η Λιλή Ζωγράφου ήταν μία σπουδαία γυναίκα, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ακτιβίστρια. Σήκωσε πολύ ψηλά το γυναικείο κίνημα… Και πραγματικά δεν μπορείς να βρεις τα βιβλία της. Εγώ τα ψάχνω μανιωδώς… έχω κάνει σαφάρι ανά την Ελλάδα να τα βρω. Πήρα τον εκδοτικό οίκο, δεν τα ξαναεκδίδουν.
Αναφερόμενη στη θεματολογία της παράστασης, υπογράμμισε:
Είναι για άνω των 13 ετών, γιατί είναι μια σκληρή παράσταση. Δεν κάνουμε καμία έκπτωση: μιλάμε για κακοποίηση ψυχική, σωματική, για την αορατότητα των παιδιών με αναπηρία, για βαθιά πατριαρχία, για τον πόλεμο.
Όπως περιέγραψε, η ανταπόκριση του κοινού είναι έντονη:
Επειδή είμαι των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και παίρνω λεωφορείο, στη Θεσσαλονίκη που ήμουνα, μετά την παράσταση είμαι μαζί με θεατές. Έχω δει γυναίκες να έρχονται σιωπηλά δίπλα μας, ήμασταν με τη Μαρία Χατζηιωαννίδου, μιαν άλλη ηθοποιό εξαιρετική που παίζει στην παράσταση, και απλά να μας κοιτάνε, και η μία μου έλεγε: “Πρέπει να σκεφτώ”. Είναι κάποια πράγματα ανάτριχα. Έχω δει παιδιά να κλαίνε γοερά στην αγκαλιά μου. Άντρες, επειδή ακούνε “Λιλή Ζωγράφου”, λένε, “α, είναι προς τις γυναίκες όλο αυτό…” Γιατί στην πατριαρχία συνθλίβονται και οι γυναίκες και οι άντρες, και εκείνοι ευνουχίζονται, και εκείνοι επωμίζονται ρόλους που δεν μπορούν να τους φέρουν εις πέρας.
Επέμενα, για φίλους του Σωτήρη που είναι πάνω στη Θεσσαλονίκη, και λέγαν “Εντάξει, θα ‘ρθει η γυναίκα μου με τις φίλες της…” Και λέω “Όχι, θέλω να ‘ρθεις κι εσύ.” Και ερχόντουσαν, και πραγματικά μετά μου έλεγαν “Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ…”
