Γιώργος Θεοφάνους: «Στα κάτω μου θυμάμαι τη Μαρινέλλα να μου λέει: Σου ’πε κανείς ότι είναι εύκολα;»

Και στα τέσσερα παιδιά μου λέω να μάθουν να κάνουν μεγάλα όνειρα. Να οραματιζόμαστε μεγάλα πράγματα, κι ας μη γίνουν. Θυμάμαι, φαντάρος στα 17, μεσάνυχτα στη σκοπιά, κρατώντας το όπλο, έκανα απονομή σ’ εμένα - βραβεία, δίσκους χρυσούς, Όσκαρ. Πιστεύω στη μόρφωση, στο τι εικόνες έχουμε για μας, τι εμπιστοσύνη έχουμε στον εαυτό μας. Αλίμονο αν μείνεις στο "είμαι παιδί-θαύμα”. Η δουλειά μας είναι κάθε μέρα εξετάσεις. Στα κάτω μου θυμάμαι τη Μαρινέλλα: "Σου ’πε κανείς ότι είναι εύκολα;” μου έλεγε. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μ’ όλους τους μεγάλους της προηγούμενης γενιάς, από τη Νάνα Μούσχουρη και τον Νταλάρα, τη Χαρούλα, τον Πάριο, τον Μητσιά, τον Τερζή, τη Γλυκερία, τη Βιτάλη, την Πίτσα Παπαδοπούλου. Μετά, με τους καλούς της γενιάς μου, Ρέμο, Θεοδωρίδου, και με την επόμενη, Αργυρό, Πάολα. Κάθε μέρα την αντιμετωπίζω σαν καινούργια. Πριν από κάθε παράσταση έχω πάντα την ίδια αγωνία, δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο.

Πολλές. Η πρώτη μου σπουδαία γνωριμία ήταν ο Κύπριος ποιητής Λεωνίδας Μαλένης - μέντοράς μου. Με πίστεψε, μου έδωσε τραγούδια του κι έτσι έκανα την πρώτη μου επιτυχία στην Ελλάδα - "Το μόνο που θυμάμαι” με την Ευρυδίκη. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε τα demo μας στις εταιρείες. Υπηρέτησα την ποπ τα πρώτα χρόνια, με τους μεγάλους - Δάντης, Ρουβάς, Μαντώ, Πασχάλης, Ευρυδίκη φυσικά, φτιάξαμε τους One. Μετά θέλησα να πατήσω και στο λαϊκό, κι ας ήμουν δυτικοτραφής, λόγω σπουδών. Πρώτο τραγούδι ο “Παλιόκαιρος”. Έπεσα πάνω στη μεγαλειώδη φωνή του Πασχάλη Τερζή και του απίθανου στίχου της Εύης Δρούτσα. Ξεκίνησα πια να γράφω λαϊκά σε εμπορικούς τραγουδιστές - Καρράς, Δημητρίου κ.ά. Μέχρι τον επόμενο κόμβο, αμέσως μετά το "Σ’ αγαπώ” (Πρωτοψάλτη - Ρέμος): Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο κι άκουσα μια φωνή, “Γιώργο, είμαι η Χαρούλα”. Η Χαρούλα μας, η μάνα μας. Στον δίσκο "Ως την άκρη του ουρανού σου” έβαλα κάποια τραγούδια, ξεχώρισε "Το κύμα”. Μου ’δωσε το εισιτήριο, την ευλογία, ότι πατάς κι απ’ την εμπορική πλευρά κι απ’ την άλλη, αν και δεν μ’ αρέσουν οι ταμπέλες. Έκανα πράγματα που δεν φανταζόμουν

Τους αντιμετωπίζω όλους με τον ίδιο τρόπο, το ίδιο κέφι, την ίδια αγωνία. Δεν εξαρτάται από μένα η επιτυχία. Εγώ έχω να γράψω ένα τραγούδι. Δεν ξέρω αν θα γίνει επιτυχία, αν θα μείνει στον χρόνο. Σημασία έχουν τα τραγούδια, αυτά μένουν - μου το έλεγε ο δάσκαλός μου, ο μεγάλος Μίμης Πλέσσας. Πολλά τραγούδια ξυπνάνε μετά από κάποια χρόνια. Το έζησα πρόσφατα με μια ωραία ερμηνεία της Ελένης Δήμου στο “Κάτι παραπάνω”. Εμφανίστηκε σαν σημερινό, κι ας κυκλοφόρησε προ 25ετίας

Ναι, γιατί αγαπώ τον λόγο, τις λέξεις. Όταν ήμουν μικρός μελοποιούσα τα ποιήματα των αναγνωστών στην τελευταία σελίδα των περιοδικών #Ρομάντζο, #Ντόμινο. Μετά άρχισα να γράφω στίχους

Ναι, αλλά και όχι. Για παράδειγμα, γράφω ένα τραγούδι που θεωρώ, ενστικτωδώς, ωραίο, μεγάλο. Σκεφτείτε το σαν ένα όχημα κούρσας που το ’χω κλειδωμένο στο γκαράζ. Το βγάζω για μια βόλτα κι εγώ που δεν τραγουδάω καθόλου καλά θα το πάω κάποια χιλιόμετρα. Αν το βγάλει ένας καλός τραγουδιστής θα το πάει 100 χλμ., αν το βγάλει ένας σπουδαίος, θα το τρέξει στο maximum. Θα κερδίσει και ο τραγουδιστής και το τραγούδι. Δεν πιστεύω στην κόντρα τραγουδιστών - δημιουργών. Δεν με απασχολεί η υστεροφημία. Από τη φύση μου προσπαθώ ν’ απολαύσω τη στιγμή, κυρίως της δημιουργίας - η ωραιότερη απ’ όλη τη διαδικασία. Η αμέσως επόμενη είναι όταν το πει ένας τραγουδιστής στο στούντιο, όταν πάρει σάρκα και οστά. Τώρα δουλεύω με τη Γλυκερία και παράλληλα, για πρώτη φορά, με μια λαϊκή φωνή με ιδιαίτερο χρώμα, τη Γιώτα Νέγκα. Αλλά δεν μπορώ ν’ αφήσω και την ποπ πλευρά μου, κάνω και Έλενα Παπαρίζου. Πάντα έτσι ήμουν. Έχω ένα "διπολικό”.