«Ήμουν το τελευταίο άτομο που τον χαιρέτησε μέσα στο σπίτι, δεν το κατάλαβα. Ξύπνησα τη νύχτα να λύσω κάποιες ασκήσεις και μάλιστα με βοήθησε κιόλας. Προσπαθούσα να εξηγήσω σε ένα μυαλό 12χρονου παιδιού πώς ξυπνάει ένας άνθρωπος ένα πρωί και το κάνει αυτό»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μια άκρως αποκαλυπτική και βαθιά εξομολογητική συνέντευξη παραχώρησε η Ελένη Καστάνη στη διαδικτυακή #RainbowMermaids, της Mystic Van Rouge και Katina Bella.
Αναφέρθηκε σε δύσκολες προσωπικές στιγμές, όπως μια άμβλωση που την επηρέασε, αλλά και στην αγωνία που βίωσε σε διάφορες φάσεις της ζωής της.
Μίλησε για τον θάνατο της αδελφής της, ο οποίος συνέβη όταν η ηθοποιός ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία, περιγράφοντάς τον ως μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που κλήθηκε να διαχειριστεί.
Εξήγησε πως η ζωή της είναι «γεμάτη απώλειες» και μοιράστηκε το πώς αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την κοσμοθεωρία της, αναφερόμενη στις συγκλονιστικές στιγμές που βίωσε σε νεαρή ηλικία, όταν ο πατέρας της έβαλε τέλος στη ζωή του.
Πέρα από τα προσωπικά, αναφέρθηκε στην καλλιτεχνική της διαδρομή και τις προκλήσεις της υποκριτικής.
Ο πατέρας μου αυτοκτόνησε όταν ήμουν 12 ετών. Επειδή είχα κερδίσει και χρόνο στο σχολείο, ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Καταρχάς ήμουν το τελευταίο άτομο που τον χαιρέτησε μέσα στο σπίτι.
Εγώ δεν το κατάλαβα. Εγώ είχα ξυπνήσει τη νύχτα να λύσω κάποιες ασκήσεις και μάλιστα με βοήθησε κιόλας. Κάποια στιγμή έφυγε να πάει στη δουλειά του αλλά λέω “που πάει, είναι νύχτα ακόμα”. Λέω, “Μπαμπά, πού πήγες; Είναι νύχτα ακόμα”. Κάτι ψιθύρισε μέσα από το στόμα του, δεν θυμάμαι τώρα, δεν μπορούσα να καταλάβω τι είπε. Και μου λέει, «Πού ‘ναι ο μπαμπάς σου;». Λέω, «Στη δουλειά πήγε». «Από τώρα;», μου λέει, «πήγε στη δουλειά;»
Όταν ξύπνησε η μαμά μου και δεν τον είδε στο σπίτι της μπήκαν υποψίες στο μυαλό, γιατί της έλεγε ότι είχε κάτι πονοκεφάλους ο μπαμπάς μου και είχε κάτι φόβους, ότι μπορεί να έχει κάτι στο κεφάλι και δεν του το λένε…Στην ουσία, ξέρετε, εκείνα τα παλιά τα χρόνια δεν τα ονοματίζαμε αυτά. Ήτανε κατάθλιψη αυτό
Προσπαθούσα να εξηγήσω σε ένα μυαλό ενός δωδεκάχρονου παιδιού πώς ξυπνάει ένας άνθρωπος ένα πρωί και το κάνει αυτό; Είναι η απόλυτη αδυναμία να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα της ζωής και η απόλυτη δύναμη, για να πεις ότι κόβεις της ζωή σου.
Θυμό δεν ένιωσα. Ένιωσα πόνο όμως και μια βαθιά τύψη που δεν μπόρεσα εγώ να τον γυρίσω πίσω…Με βασανίζει αυτή η σκέψη. Γιατί, σε ένα σπίτι που ήμασταν τέσσερις, κοιμόντουσαν όλοι και είμαστε μόνο εγώ κι ο μπαμπάς μου ξύπνιοι, συνέβη αυτό. Ακόμα και τώρα, τον βλέπω στον ύπνο μου, ότι είναι κάπου αλλού. Σε μια άλλη χώρα
