Η άγνωστη ιστορία με τον Στηβ Κακέτση: «Δεν το ξέρεις αυτό, θα το ακούσεις τώρα»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Άντζελα Δημητρίου είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες λαϊκές τραγουδίστριες, γνωστή με το προσωνύμιο «Λαίδη» του ελληνικού τραγουδιού.
Στις 13 Απριλίου 2026, εμφανίστηκε μαζί με τον Λευτέρη Πανταζή στην εκπομπή #Στούντιο4 της #ΕΡΤ, όπου μοιράστηκε άγνωστες ιστορίες για τη γνωριμία της με τον Στηβ Κακέτση.
Μίλησε για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μετά την απώλεια της μητέρας της και για τη σχέση με τον γιο της.
Τον Μάρτιο του 2026, η συμμετοχή και οι παρεμβάσεις της στο #J2US έγιναν viral στα social media.
Μέσα σε όλα, η τραγουδίστρια μίλησε από καρδιάς για την δύσκολη περίοδο που κλήθηκε να διαχειριστεί πριν από περίπου δυο χρόνια όταν και έφυγε από τη ζωή η μητέρα της.
Δεν χρειάστηκε ποτέ να ζητήσω τη βοήθεια ή τη στήριξη, δεν ζητάω βοήθεια. Γιατί είμαι πολύ περήφανη, δεν ζητάω βοήθεια. Όταν έχασα τη μάνα μου, πριν από περίπου δυο χρόνια, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Το ίδιο και ο Λευτέρης (σ.σ. Πανταζής), πιστεύω. Αισθανόμουν ότι έχασα τον κόσμο. Τον έχασα τον κόσμο, δεν υπάρχει
Επειδή υπήρχε όμως η Μιχαέλα, η οποία ήταν μωρό τότε, ήταν τεσσάρων μηνών, ένιωσα ότι ήρθε η μάνα μου. Δηλαδή η ψυχή της, ήρθε η μάνα μου. Και μιλάω ειλικρινά, μέχρι τώρα που το βλέπω αυτό το παιδί, ώρες ώρες νομίζω ότι βλέπω τη μάνα μου που μου ‘λεγε “Αντζελάκι”, που μου χάιδευε τα μαλλιά. Άρα, λοιπόν, είναι ένα φοβερό συναίσθημα
Βίωσα πολύ άσχημη μοναξιά για ένα διάστημα, πολύ όμως, αλλά δεν το έδειχνα. Έβγαινα έξω και ήμουν μες στην τρελή χαρά. Είχα γύρω μου ανθρώπους και πιο πολύ την κόρη μου, τον γαμπρό μου που ‘ναι κοντά μου. Αυτούς τους ανθρώπους έχω πια, δηλαδή αυτοί είναι που με κρατάνε όπως με βλέπετε αυτή τη στιγμή, η οικογένεια είναι το παν.
Ανάμεσα σε άλλα, μάλιστα, η λαϊκή ερμηνεύτρια αναφέρθηκε στον αείμνηστο Στηβ Κακέτση και στην πρώτη του γνωριμία, πριν από πολλά χρόνια, όταν και ήθελε να την “κλέψει” στο μαγαζί του.
όταν δουλεύαμε μαζί με τον Λευτέρη, έρχεται στο μαγαζί ο συγχωρεμένος Στηβ Κακέτσης. Δεν το ξέρεις αυτό, θα το ακούσεις τώρα. Έρχεται, κάθεται στο μπροστινό τραπέζι με μια δαντέλα που φόραγε, πουκάμισο, με ένα σταυρό χρυσό και μου πέταγε πιάτα, λουλούδια και τα λοιπά.
Λέει στον επιχειρηματία, “φώναξε μου την, να ‘ρθει στο τραπέζι, την θέλω”. Πάω στο τραπέζι εγώ, ένα κούκλος, μου λέει “γεια σου, είμαι ο Στηβ Κακέτσης. Τι ώρα τελειώνεις τη δουλειά σου; Θα σε περιμένω να ‘ρθεις στη #Νεράιδα γιατί πρέπει να μιλήσουμε για να σε πάρω στο μαγαζί”. Λέω, “κοίταξε, είναι η ώρα περασμένη και δεν κάνει να μιλάμε για δουλειά, ας πούμε, τέτοια ώρα. Άστο, το κάνουμε κάποια άλλη φορά. Κάποια άλλη στιγμή”. Δεν πήγα ποτέ.
Δεν πήγα, ρε παιδί μου, δεν έτυχε να πάω. Και η συνάντηση μας, μετά, έγινε το ’90 κάτι. Απίστευτο, όλα θέλουν το χρόνο τους
