Το ύστατο χαίρε της Χάρις Αλεξίου και του Γιώργου Νταλάρα στην φωνή της Ελλάδας, στην μάνα Μαρινέλλα

Μέσα στη γλύκα του φθινοπώρου, στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Το Ηρώδειο. Εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί. Στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκιά του Παρθενώνα. Εκεί διάλεξες, Μαρινέλλα, αρχόντισσά μας, να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Και χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου.

Ο κόσμος που σε λάτρεψε, όμως, δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις, γιατί έτσι τον είχες μάθει. Να παίζεις μαζί του με τα πήγαινε-έλα σου. Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα, και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Και όχι μόνο οι συνάδελφοί σου οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, η παραγωγή, οι μοδίστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι. Και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας.

Μιλάει για σένα όλος ο Ελληνισμός που κατοίκησε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, και που τον κατέκτησες κι αυτόν.

Μιλάμε με λόγια αληθινά, λατρευτικά. Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο, σε λένε γενναιόδωρη, δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμό σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν και είναι οι νεότεροι, για όσα τους δίδαξες.

Ένας φίλος είπε, «όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα και όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε απ’ την αγάπη της». Το φως σου το λάβαμε όμως κι από μεγάλες αποστάσεις. Μαρινέλλα μου, καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω. Στην πρώτη μου ακρόαση, πέρασα με δικό σου τραγούδι.

Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου, και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου, που έχετε ζήσει και έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα. Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουν ένα δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις, κυρά μου, το καταλαβαίνεις; Θυμάμαι στο αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού, ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουνα. Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων, να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις. Κι εκεί κορυφαία. Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή.

Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα, και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα, και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θέλαμε να είμαστε οι πριγκίπισσες. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς, μ’ αυτή την κρυστάλλινη φωνή, και να είσαι η βασίλισσά μας. Γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα. Να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς. Και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ

Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Δεν ήθελες τα πολλά λόγια. Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού γκρέμισες κάστρα, ήσουν γενναία ανατρεπτική μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές.

Σήμερα κάνω κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Στην πρώτη μου ακρόαση, πέρασα με δικό σου τραγούδι. Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου, να μιλήσω για τις χάρες σου, εδώ μπροστά σου. Και μπροστά σε χιλιάδες

Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων να ανοίγεις τα χέρια σου, σαν να ήθελες να πετάξεις. Κορυφαία, αλλά και ταπεινή