«Δεν μου επιτρέπω και τον ρατσισμό, στην ερώτηση “σε ποιο παιδί σου έχεις αδυναμία”, τη θεωρώ μια απαράδεκτη ερώτηση που πρέπει να καταργηθεί από το λεξιλόγιο. Εξίσου, λοιπόν, το να σχολιάζω τους φίλους τους, τους ερωτικούς τους συντρόφους»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Μυρτώ Αλικάκη βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή #ΚαλύτεραΑργά και μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με τη δημοσιότητα, τη μητρότητα αλλά και τον τρόπο που βλέπει τη ζωή.
Μίλησε για το «τεράστιο σοκ» που υπέστη σε ηλικία 5 ετών όταν, λόγω μιας επιπλοκής, δεν ήρθε ποτέ στο σπίτι το αδελφάκι που περίμενε η οικογένεια. Τόνισε πώς τα επτά χρόνια ψυχανάλυσης της άλλαξαν τη ζωή, βοηθώντας την να διαχειριστεί το άγχος και τις εσωτερικές της συγκρούσεις.
Δήλωσε με ειλικρίνεια ότι δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την τυπική γυναικεία περιποίηση, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν βάφω τα νύχια μου, δεν πάω κομμωτήριο».
Αναφέρθηκε στη φύση του έρωτα, σχολιάζοντας ότι εμπεριέχει το στοιχείο της καταστροφής και ότι συχνά ερωτευόμαστε με το «σκοτάδι» μας. Μίλησε για το άγχος της σύγχρονης καθημερινότητας και την ανάγκη της να προλαβαίνει όσα επιθυμεί καθώς μεγαλώνει.
Έχει δύο γιους με τον Πέτρο Λαγούτη, τον Δημήτρη και τον Γιώργη. Οι γιοι τους έχουν ακολουθήσει διαφορετικά μονοπάτια, με τον έναν να ασχολείται με την υποκριτική και τον άλλον με τη μαγειρική. Οι δύο ηθοποιοί υπήρξαν παντρεμένοι και παραμένουν πολύ αγαπημένοι, μοιραζόμενοι τον ρόλο των γονιών, παρά τη διάλυση του γάμου τους.
Η Μυρτώ Αλικάκη κρατά την προσωπική της ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αναφέροντας ωστόσο ότι βρίσκεται σε σχέση εδώ και αρκετά χρόνια, όπως δήλωσε σε συνέντευξή της το 2026.
Η ηθοποιός εξήγησε πως τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να μιλά περισσότερο δημόσια, λέγοντας:
Δημόσια μιλάω περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει τα τελευταία χρόνια, σε μια προσπάθεια να προωθούμε τη δουλειά μας και να υπάρχει μια παρουσία σε μια πολύ ανταγωνιστική εποχή. Ενώ ήμουν πολύ διστακτική, αποφάσισα ότι είναι καλό να βγαίνεις, να μιλάς και να λες πού βρίσκεσαι.
Αναφερόμενη στην αναγνωρισιμότητα, παραδέχτηκε ότι δεν την αντιμετωπίζει πάντα ως κάτι θετικό:
Είναι ωραίο ότι κάποιος δεν ξέρει κάτι για σένα. Εμένα, όταν κάποιος δεν με αναγνωρίζει –που συμβαίνει αρκετά συχνά– και μετά μου λέει “αχ, συγγνώμη”, του λέω “κάθε άλλο, είναι τόσο ευχάριστο”.
Έχει ένα βάρος η επωνυμία. Το συνηθίζεις, το έχω συνηθίσει, αλλά αν κάτσεις ένα λεπτάκι και το σκεφτείς, δεν είναι λογικό να συμβαίνει. Πάντα σκεφτόμουν ότι είναι εντελώς εφιαλτικό να είσαι παγκοσμίως γνωστός. Εγώ μπορώ να πάω όπου θέλω και να μην με αναγνωρίζει κανείς. Το να μη μπορείς να πας πουθενά να κρυφτείς, μου ακούγεται τρομακτικό.
Η ίδια μίλησε και για τον ρόλο της ως μητέρα, τονίζοντας πως δεν την πίεσε αλλά τη λειτούργησε απελευθερωτικά.
Δεν έχω πιεστεί με τον ρόλο της μαμάς. Είναι μια δύσκολη διαδικασία, αλλά εμένα μου αρέσουν τα δύσκολα, δεν μου αρέσουν τα εύκολα – ίσως βαριέμαι στα εύκολα».
«Επειδή θεωρώ ότι είναι η σπουδαιότερη εμπειρία, για ένα πολύ απλό βασικό λόγο: ότι κάτι είναι μεγαλύτερο από σένα. Εμένα μου λειτούργησε λυτρωτικά. Είναι ανακουφιστικό να μην είσαι το κέντρο του κόσμου.
Με τη γνωστή της αμεσότητα, δεν δίστασε να αποκαλύψει και τη στάση της στην καθημερινότητα με τα παιδιά.
Αγαπώ τα μικρόβια, μισώ τα αντισηπτικά. Πιστεύω ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν μέσα στον αληθινό κόσμο. Αν πέσει κάτι κάτω, να το φάνε.
Τέλος, αναφέρθηκε και στον ρόλο της ως… μελλοντική πεθερά, ξεκαθαρίζοντας τη στάση που κρατά απέναντι στις προσωπικές επιλογές των παιδιών της.
Είμαι πολύ καλή πεθερά, γιατί δεν είναι δική μου δουλειά να ασχολούμαι με αυτό το θέμα. Ούτε το έχω πει ούτε υπάρχει περίπτωση να πω “αυτή δεν είναι για σένα”.
Η ηθοποιός τόνισε ότι πρόκειται για μια στάση που έχει θέσει ως προσωπικό όριο:
Είναι κάτι που δεν μου το επιτρέπω, όπως τον ρατσισμό, όπως την ερώτηση “σε ποιο παιδί σου έχεις αδυναμία”, τη θεωρώ μια απαράδεκτη ερώτηση που πρέπει να καταργηθεί από το λεξιλόγιο.
Εξίσου, λοιπόν, το να σχολιάζω τους φίλους τους, τους ερωτικούς τους συντρόφους, δεν μου επιτρέπεται.
Αναφερόμενη στο στρες, σημείωσε πως η ένταση της καθημερινότητας έχει αλλάξει, αποδίδοντας μεγάλο μέρος της πίεσης στη διαρκή ψηφιακή παρουσία:
Θεωρώ ότι το κινητό, το ίντερνετ γενικότερα με την έννοια ότι την ώρα που βρίσκεται κανείς πλέον στο σπίτι του έχει πάρα πολλές ηλεκτρονικές υποθέσεις να διευθετήσει μέσα στη μέρα. Από το από μία υπεύθυνη δήλωση στο gov μέχρι να απαντήσει σε μέιλ, μέχρι να κατεβάσει ένα αρχείο, μέχρι οτιδήποτε. Τα οποία δεν τα κάναμε στο σπίτι μας αυτά. Γυρνούσαμε στο σπίτι μας και ήμασταν στο σπίτι μας.
Στη συνέχεια, υπογράμμισε τις συνέπειες που έχει αυτή η νέα πραγματικότητα στην ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, λέγοντας:
Δηλαδή θεωρώ ότι η ψηφιακή ζωή έχει φέρει πολλά προβλήματα. Υπερδιέγερση στον εγκέφαλο. Πιστεύω ότι με αυτό έχει να κάνει πάρα πολύ. Οπότε εγώ βρίσκομαι σε σοβαρή, συνειδητή, αναλογική αντίσταση. Μπορείς μέσα στη μέρα να το έχεις στο αθόρυβο ή σε λειτουργία πτήσης για κάποιες ώρες που κάνεις κάτι και επίσης μπορείς να κάνεις πολλά αναλογικά πράγματα μέσα στη μέρα. Δεν αγγίζω το κινητό μου για μία ώρα όταν ξυπνάω. Εμένα μου αρέσει να παίζω πασιέντζες με τράπουλα. Είναι η χαλάρωσή μου. Να διαβάζω βιβλία, κανονικά βιβλία, και να παίζω αυτό το παιχνίδι που λέγεται #Solitaire.
Περνώντας στο ζήτημα του έρωτα, η Μυρτώ Αλικάκη τον περιέγραψε ως μια εμπειρία που εμπεριέχει και τη φθορά:
Πιστεύω ότι σίγουρα μέχρι ένα σημείο έχει και καταστροφή, γιατί είναι μία θεραπευτική διαδικασία τελικά. Έχω την εντύπωση ότι ερωτευόμαστε με το σκοτεινό μας κομμάτι. Δηλαδή πιστεύω ότι ερωτευόμαστε αυτό που μας λείπει ή αυτό που αναζητούμε έτσι για να το γιατρέψουμε.
Δεν μπορώ να ερωτευτώ κάποιον αν δεν έχει αυτή τη μαύρη τρύπα που με κάνει να τον ερωτεύομαι. Πιστεύω ότι αυτή η καταστροφή μπορεί τελικά να οδηγηθεί στο φως. Δεν νομίζω ότι ο άνθρωπος αλλάζει. Όμως πιστεύω ότι γιατρεύεται.
