«Έσπασαν τρεις βίδες γιατί έπρεπε να κάνω κινήσεις. Έπρεπε να περπατήσω σε έξι μήνες και περπάτησα σε ένα μήνα. Έπρεπε να μπω στη διαδικασία από ανάγκη κι από επιβίωση»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης ήταν καλεσμένος στο #Στούντιο4 το απόγευμα της Δευτέρας 02/03 με την Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.
Ο ηθοποιός, που πρωταγωνιστεί στη σειρά #ΑπόΉλιοΣεΉλιο, μίλησε για το σοβαρό ατύχημα που είχε πριν από κάποια χρόνια με τη μηχανή του.
Ο ηθοποιός Λεωνίδας Καλφαγιάννης είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα με τη μηχανή του το πρωί της 24ης Οκτωβρίου 2018. Το ατύχημα συνέβη στην οδό Πανόρμου.
Ενώ οδηγούσε τη μηχανή του, ένα προπορευόμενο αυτοκίνητο φρέναρε απότομα, με αποτέλεσμα ο ηθοποιός να πέσει πάνω του.
Υπέστη σοβαρά κατάγματα και στα δύο του πόδια, γεγονός που τον ανάγκασε να υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις και να μείνει εκτός δουλειάς για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ο συνάδελφός του, Σταύρος Σβήγκος, ήταν ο πρώτος που έφτασε στο σημείο και του προσέφερε τις πρώτες βοήθειες, καθώς βρισκόταν τυχαία στην περιοχή.
Ο ηθοποιός έχει αναφερθεί πολλές φορές σε συνεντεύξεις του για τη δύσκολη περίοδο της ανάρρωσής του και το πώς αυτή η εμπειρία άλλαξε την οπτική του για τη ζωή.
Μου άλλαξε τη ζωή. Όταν χάνεις τα δύο σου πόδια από τη μια στιγμή στην άλλη -δεν τα χάνεις τελείως γιατί έγιναν οι επεμβάσεις-, έχουν ακυρωθεί 3 δουλειές και πρέπει να γυρίσεις σε ένα σίριαλ που σε περίμεναν 50 άνθρωποι… Έσπασαν τρεις βίδες γιατί έπρεπε να κάνω κινήσεις. Έπρεπε να περπατήσω σε έξι μήνες και περπάτησα σε ένα μήνα»
Πήγα να παίξω βόλεϊ και μου έσπασαν οι δύο χιαστοί. Αυτό το ατύχημα με ακολουθεί. Μετά ήρθε το #metoo κι ο κορωνοϊός και δεν υπήρχαν δουλειές. Έπρεπε να μπω στη διαδικασία από ανάγκη κι από επιβίωση
Ο ηθοποιός ξεκαθάρισε από την αρχή πως δεν αισθάνεται ότι απομακρύνθηκε ποτέ ουσιαστικά.
Δεν έφυγα από τα πράγματα, πάντα ήμουν “φευγάτος”, από την πρώτη στιγμή που μπήκα μέσα. Ο Νίκος Κούρκουλος μου είπε “σε πιστεύω και ας μην σε ξέρω”, ήταν οι εποχές που πολλά πράγματα άλλαζαν
Αναφερόμενος στα πρώτα του βήματα στη σχολή του Εθνικού, μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.
Μπήκα μικρό παιδί στο Εθνικό, μετά από δυσκολίες που είχα περάσει και έναν μοναχικό δρόμο, να είμαι με άλλα παιδιά και άλλες νοοτροπίες, άλλες συμπεριφορές, δεν μου ταίριαζαν. Όλοι μας βλέπαμε και θα βλέπουμε κακώς κείμενα. Εγώ ήμουν παιδί αγνό, που μπαίνοντας στη σχολή του Εθνικού και έναν τέτοιο κόσμο, κάποια πράγματα με ξάφνιασαν και με φόβισαν, τα αρνήθηκα και προτίμησα να κάνω κάτι άλλο
Όπως αποκάλυψε είχε φτάσει μέχρι και στο σημείο να σκεφτεί μια τελείως διαφορετική πορεία.
Ήταν να γίνω ζωγράφος και μου είπε ο Κούρκουλος “δεν θα πας πουθενά, θα μείνεις εδώ. Ξέρω τι συμβαίνει”.
Ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης στάθηκε και στις ισορροπίες εξουσίας που, όπως είπε, μεταλλάσσονται διαρκώς.
Όλοι έχουν περάσει δυσκολίες σε αυτό το χρόνο, ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια που μεταλλάσσεται μονίμως η θέση του εξουσιαστή με του εξουσιαζόμενου
Παράλληλα, αναγνώρισε ότι υπήρξαν ταλέντα που χάθηκαν στην πορεία.
Υπάρχουν παιδιά που ήταν υπέροχοι ηθοποιοί και δεν τα μάθαμε καν, δεν τελείωσαν τη σχολή, γιατί επέλεξαν να μην το πιάσουν στα χέρια τους αυτό το δύσκολο πράγμα. Όχι τις ψυχές των θεατών, αλλά αυτών που πρέπει να συνεργαστείς.
Κλείνοντας, τόνισε πως ο χαρακτήρας του έπαιξε καθοριστικό ρόλο:
Εγώ ήμουν πιο ευαίσθητος και πιο καλομαθημένος, για να μπω στη διαδικασία να καταπατήσω αξίες και ιδανικά μου. Δεν λέω ότι ο χώρος μας είναι χάλια, έχει και υπέροχους ανθρώπους που το έχουν διαχειριστεί πολύ όμορφα, γιατί η αγάπη για αυτό που κάνουν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη για τον εαυτό τους. Ήμουν πολύ αγνός και δεν έμπαινα καν στη διαδικασία ότι κάποιος έχει κάτι άλλο στο μυαλό του.
Ο ηθοποιός εξήγησε ότι το να φοράει κομποσκοίνι τον βοηθά να ελέγχει τη συμπεριφορά και τις σκέψεις του, υπενθυμίζοντάς του να μην κρίνει και να μην αντιδρά υπερβολικά.
Κρατάω ένα κομποσκοίνι για να μου θυμίζει να κρατάω τον εαυτό μου στη γη. Αυτό εγώ λέω. Πολλές φορές ξεχνιόμαστε, είτε στη σκέψη μας, είτε στη συμπεριφορά μας, και αν κάτι μπορεί να σου θυμίζει ότι, είσαι ένας πολύ μικρός άνθρωπος, ούτε να κρίνεις μπορείς, ούτε να αντιδράσεις παραπάνω απ’ το επιτρεπτό… όχι το επιτρεπτό του νόμου των ανθρώπων, του νόμου ενός Θεού που ίσως μπορεί να πιστεύεις.
Ο καθένας ό,τι έχει ανάγκη. Έχω φάει πολλά χρόνια να υπερασπίζομαι δικαιωματικά, θεωρώντας, επιθυμίες συλλογικά και έχω δει ότι δεν λειτουργεί, γιατί στο τέλος-τέλος ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στον δικό του χρόνο, θα διεκδικήσει, θα υπερασπιστεί αυτό που θεωρεί και πιστεύει. Δεν λέω ότι υπάρχει ένας Θεός, υπάρχει Ο Θεός, υπάρχουν 100 θεοί. Υπάρχει κάτι το οποίο εγώ πιστεύω, ακουμπάω την ψυχή μου, με ηρεμεί, παλεύω για να την έχω αυτή την ηρεμία μόνιμα στη ζωή μου και είναι ένα μέσο αυτό να μου υπενθυμίζει ότι είμαι σε μια αποστολή να γίνομαι όσο πιο ταπεινός και όσο πιο μικρός γίνομαι καθώς προχωράω. Πάντα ήταν στη ζωή μου αυτό.
Γεννιόμαστε με την πνοή του Θεού. Από κει και πέρα είναι αν το ξεχνάμε ή όχι. Εγώ έχω επιμείνει να το θυμάμαι και κάθε φορά, ανάλογα τις περιόδους, τα χρόνια, τις εμπειρίες μας, κάποιο αντικείμενο έρχεται δίπλα μας και μας συντροφεύει. Μια φωτογραφία; Μια συνήθεια που να μας φέρνει κοντά σε κάτι…
