Η 25χρονη Alexandria (Lexi) Zahra Jones περιγράφει ότι έλειπε όταν ο πατέρας της πέθανε από καρκίνο, μιλώντας για «ψυχική και συναισθηματική χειραγώγηση»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Τις εμπειρίες της από την περίοδο που, όπως ανέφερε, απομακρύνθηκε με τη βία από το οικογενειακό της σπίτι και στάλθηκε σε κέντρα θεραπείας στις ΗΠΑ περιέγραψε η Alexandria (Lexi) Zahra Jones, κόρη του David Bowie, αποκαλύπτοντας ότι βρισκόταν μακριά από τον πατέρα της όταν εκείνος πέθανε από καρκίνο το 2016.
Η 25χρονη μοιράστηκε τις προάλλες ένα βίντεο στον λογαριασμό της στο Instagram, εξηγώντας ότι η οικογένειά της έλαβε την απόφαση να μεταφερθεί σε θεραπευτική δομή εν μέσω της μάχης της με την κατάθλιψη και τη βουλιμία.
Όπως ανέφερε, όταν ο πατέρας της διαγνώστηκε με καρκίνο στο ήπαρ το 2014, έφτασε σε σημείο κατάρρευσης και στράφηκε στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
Ο David Bowieπέθανε τον Ιανουάριο του 2016, σε ηλικία 69 ετών, δύο ημέρες μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ #Blackstar.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Έβαλε τέλος στη ζωή του ο 71χρονος ηθοποιός Robert Carradine
- Ανησυχία για τον Kiefer Sutherland μετά τη σύλληψη για επίθεση: «Χρειάζεται βοήθεια» λένε οι φίλοι του
- Ο Russell Brand δήλωσε αθώος για νέες κατηγορίες βιασμού και σεξουαλικής επίθεσης
Η Lexi, κόρη του David Bowie και της Ιman, περιέγραψε ότι ήταν 14 ετών όταν δύο άντρες ήρθαν να τη μεταφέρουν με τη βία σε κέντρο θεραπείας. Θυμήθηκε επίσης ότι ο πατέρας της της διάβασε ένα γράμμα, στο οποίο η τελευταία φράση ήταν:
Λυπάμαι που πρέπει να το κάνουμε αυτό.
Αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια, δήλωσε πως ανέπτυξε βουλιμία στα 12 της χρόνια και ξεκίνησε να αυτοτραυματίζεται στα 11.
Οι ενήλικες μου μιλούσαν διαφορετικά απ’ ό,τι μιλούσαν σε άλλα παιδιά. Κάποιοι δεν ενδιαφέρονταν καθόλου για μένα ως άνθρωπο» και πρόσθεσε ότι ένιωθε πως «υπήρχα ως ιδέα» και όχι ως πραγματικό πρόσωπο.
Κάτι με χτύπησε πολύ νωρίς, πριν καν γίνω δέκα.
Άρχισα να βλέπω θεραπευτή γιατί οι δάσκαλοί μου παρατήρησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, το ίδιο και οι γονείς μου. Τότε είχα και την πρώτη μου κρίση άγχους.
Για την περίοδο μετά τη διάγνωση του πατέρα της σημείωσε:
Όλοι γύρω μου πειραματίζονταν. Αλλά για μένα δεν ήταν θέμα διασκέδασης. Δεν πειραματιζόμουν, διέφευγα.
Εκλιπαρούσα να με σέβονται, γινόμενη κάτι που οι άνθρωποι φοβούνταν ή τουλάχιστον παρατηρούσαν.
Περιγράφοντας τη στιγμή της απομάκρυνσής της, είπε ότι μεταφέρθηκε βίαια με ένα μαύρο αυτοκίνητο χωρίς να της πουν πού πηγαίνει.
Με άρπαξαν, έβαλαν τα χέρια τους πάνω μου, με τράβηξαν μακριά από όλα όσα γνώριζα και ούρλιαζα. Ούρλιαζα να με βοηθήσει κάποιος, αλλά κανείς δεν το έκανε… Ένιωσα ότι μου αφαιρέθηκε κάθε δικαίωμα να παραμείνω στη δική μου ζωή.
Όπως ανέφερε, πέρασε 91 ημέρες σε ειδικό πρόγραμμα, ζώντας σε εξωτερικούς χώρους υπό ακραίες συνθήκες, χωρίς ιδιωτικότητα, κάνοντας ντους μία φορά την εβδομάδα και με υποχρέωση να μετρά δυνατά κάθε φορά που χρησιμοποιούσε μία αυτοσχέδια τουαλέτα, ώστε να παρακολουθείται από το προσωπικό.
Μετά από τρεις μήνες, μεταφέρθηκε σε ένα ακόμη κέντρο θεραπείας στη Γιούτα για 13 μήνες. Εκεί έμαθε για τον θάνατο του πατέρα της.
Είχα την πολυτέλεια να μιλήσω μαζί του δύο ημέρες πριν, στα γενέθλιά του. Του είπα ότι τον αγαπώ και μου το είπε κι εκείνος, και το ξέραμε και οι δύο.
Μετά είδα την ανάρτηση που έλεγε κάτι σαν “Ο David Bowie πέθανε, περιτριγυρισμένος από όλη την οικογένειά του”. Με έκανε να νιώσω σωματικά άρρωστη, γιατί ναι, όλη η οικογένεια ήταν εκεί. Εκτός από εμένα.
Περιγράφοντας τη διαχείριση του πένθους της στο πρόγραμμα, είπε:
Δημιούργησαν μια ειδική φάση για μένα που ονόμασαν “Φάση Πένθους και Απώλειας”. Δόμησαν το πένθος μου. Το κατηγοριοποίησαν και του έδωσαν ορόσημα και προσδοκίες.
Η Lexi ανέφερε ότι, παρότι οι εμπειρίες αυτές τη διαμόρφωσαν, εξακολουθεί να βιώνει επιπτώσεις.
Ακόμη μερικές φορές τινάζομαι όταν τα πράγματα μοιάζουν πολύ ελεγχόμενα και ακόμη έχω την παρόρμηση να σαρώνω το δωμάτιο για κανόνες που δεν μου έχουν ειπωθεί.
Mοιράζομαι την ιστορία μου για να γίνει πραγματική και να μην είναι απλώς μια ανάμνηση που κουβαλώ ιδιωτικά.
Το νόημα είναι να μιλήσουμε για αυτά που κανείς δεν μιλά: τα κομμάτια του εαυτού σου που χάνεις στη διαδικασία του να σε “διορθώνουν”… Η ψυχική και συναισθηματική χειραγώγηση που βίωσα είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω. Και δεν θα προσποιηθώ ότι δεν συνέβη, γιατί κι αυτό είναι κακοποίηση.
