«Είναι μια μνήμη στο πώς θα πρέπει να ζούμε τα πράγματα. Όχι στο τι φανταζόμαστε ή στο τι ελπίζουμε ή να μοιρολατρούμε στα πράγματα. Έχασα τέλη Σεπτέμβρη τη μάνα μου και αρχές Δεκέμβρη τον πατέρα μου. Μέσα σε έξι μήνες»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης βρέθηκε καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής #Buongiorno της Φαίης Σκορδά στο #MEGA, για μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί την παράσταση #ΗΦάλαινα του Samuel D. Hunter, η οποία διανύει τον δεύτερο χρόνο επιτυχίας της. Οι παραστάσεις στο #ΘέατροΝέοςΑκάδημος στην Αθήνα έχουν προγραμματιστεί έως τις 5 Απριλίου 2026.
Σκηνοθετεί το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη #ΟΦονιάς στο #ΔημοτικόΘέατροΠειραιά.
Συμμετέχει στη μίνι σειρά #Rififi στον ρόλο του «Απόστολου».
Στις επερχόμενες δουλειές του περιλαμβάνονται η ταινία μικρού μήκους #PartituresΙnRed και η ταινία #Bells, η οποία βρίσκεται στο στάδιο των γυρισμάτων.
Ο ηθοποιός αρχικά αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα του, με αφορμή το τραγούδι που επέλεξε κατά την άφιξή του στην εκπομπή.
Το τραγούδι που επέλεξα είναι ένας στίχος όπου έτσι εκφράζει ένα κομμάτι συναισθήματος για τον πατέρα μου. Οπότε είναι ένα μοτίβο για εκεί. Μην πέφτουμε, είναι ανθρώπινο, το καταλαβαίνω. Εννοώ ότι συμβαίνει. Είναι μια μνήμη στο πώς θα πρέπει να ζούμε τα πράγματα. Όχι στο τι φανταζόμαστε ή στο τι ελπίζουμε ή να μοιρολατρούμε στα πράγματα.
Στο ερώτημα της Φαίης Σκορδά αν ο ίδιος ζει έτσι τα πράγματα, απάντησε:
Τα ζω με απόλυτο συναίσθημα, με απόλυτο πάθος. Προσπαθώ, με όλα τα λάθη που μπορείς να κάνεις. Τα αποδέχομαι και τα καταλαβαίνω, και στο κομμάτι της ζωής, αν μη τι άλλο, πρέπει να σέβεσαι τον χρόνο που πιστεύεις ότι θα τον έχεις για πάντα, που δεν θα τον έχεις. Προσωπικά μιλώντας, και να αντιλαμβάνεσαι κάθε κεφάλαιο που έρχεται και φεύγει και τι έχει να σε μάθει. Πού θα σε πάει….
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ανέφερε:
«Έχασα τέλη Σεπτέμβρη τη μάνα μου και αρχές Δεκέμβρη τον πατέρα μου. Μέσα σε έξι μήνες. Την παράσταση δεν πρόλαβε να τη δει η μάνα μου, και δεν θα τη δει. Είναι πικρόχολο το αστείο. Νομίζω ότι βλέπει από εκεί που είναι. Είχε δει υλικό γιατί ζούσε στην Αγγλία και ο αδερφός μου της έδειχνε αποσπάσματα. Ο πατέρας μου δεν ήρθε στην πρεμιέρα, ήρθε μια άλλη μέρα ήσυχα. Τον είχα ζαλίσει να έρθει και δεν ερχόταν, έβρισκε μια δικαιολογία.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό το κομμάτι της ζωής μου
Μιλώντας για την σχέση του με τους γονείς του, είπε:
Ήταν άνθρωποι και οι δύο που τους άρεσαν πολύ οι τέχνες, αγαπούσαν πολύ τους ανθρώπους της τέχνης, τη μουσική, τη ζωγραφική, το χορό. Οπότε ήταν μια φυσιολογική εξέλιξη μαζί τους να έχω στο χώρο μου ως παιδάκι τέτοια ερεθίσματα. Επειδή ήταν πολύ εκφραστικοί άνθρωποι, και απίστευτα αστείοι και πολύ πάρτι τύποι, πάντοτε είχαμε έναν τρόπο έκφρασης τέτοιο. Μουσικοθεατρικό. Επικοινωνιακό. Το οποίο ήταν ένα τεράστιο συν στο να μπορώ να εκφράζομαι χωρίς να το ξέρω σαν παιδάκι, τρόπο.
Μεγαλώνοντας εγώ θεωρώ ότι σοβάρεψα περισσότερο και οι γονείς μου παρέμειναν party animals, υπέροχες εικόνες στον ουρανό. Είσαι διαφορετικός όταν φεύγουν οι γονείς σου. Συνήθως σε συντροφεύουν οι μνήμες των πραγμάτων που έρχονται, από την άλλη είμαι ευλογημένος που είχα τέτοια σχέση. Ξέρω πολλούς ανθρώπους καθημερινά που αυτό που έζησαν δεν ήταν ένας παράδεισος. Αν μη τι άλλο είμαι ευγνώμων γι’ αυτό το κομμάτι της ζωής μου, για τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.
