«Aισθανόμασταν ότι είμαστε υπό διωγμόν και υπό απειλή. Οπότε ναι, υπήρχε μια τέτοια βία. Αισθανόσουνα ότι μπορεί να πέσεις θύμα της βίας. Αλλά βία ανοιχτή. Υπήρχε όμως μία λεκτική βία, δηλαδή μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Με αφορμή τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, ο Αντώνης Καφετζόπουλος μίλησε στον Ρένο Χαραλαμπίδη στην εκπομπή #ΜεΤονΡένο στο #ONE, μεταξύ άλλων, για την εμπειρία του ξεριζωμού και την επιθυμία του για τον δυτικό πολιτισμό.
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Έλληνες ηθοποιούς, με σημαντική πορεία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο.
Τη σεζόν 2025-2026 πρωταγωνιστεί στην παράσταση #ΆσπροΜαύρο (The Sunset Limited) του Κόρμακ ΜακΚάρθι στο θέατρο #ΕπίΚολωνώ, την οποία έχει επίσης μεταφράσει και σκηνοθετήσει.
Συμμετείχε στην ταινία #Δεξιώσεις του Φίλιππου Τσίτου, η οποία προβλήθηκε στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2025.
Στην συνέντευξή του (Φεβρουάριος 2026), αναφέρθηκε στην καταγωγή του από την Κωνσταντινούπολη, δηλώνοντας πως δεν τρέφει μίσος για τους Τούρκους αλλά για τον εθνικισμό, ενώ αυτοπροσδιορίστηκε ως «φιλελεύθερος αναρχικός».
Πήγα δημοτικό, δίγλωσσο. Μειονοτικό ήταν το σχολείο μου. Κάναμε ως κύρια γλώσσα δύο γλώσσες. Ελληνικά και τούρκικα, ίδιες ώρες. Δεν έχω κανένα μίσος με τους Τούρκους έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας
Δεν έρχεται στα όνειρα μου η Κωνσταντινούπολη. Εγώ και εκεί γύρω στα δέκα, δώδεκα πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες. Ήταν οι Animals, ήταν οι Rolling Stones, σε αυτή την ταινία ήταν ο James Brown και ήθελα αυτό το πράγμα. Ήθελα να πάω προς τη Δύση.
Δηλαδή ενώ η οικογένειά μου, γιατί για την οικογένειά μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, ας πούμε, η μετακόμιση από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα, δεν ήταν απλή μετακόμιση, ήταν προσφυγιά κανονική με τη σφραγίδα. Για μένα ήτανε κρυφή χαρά. Δεν το ‘λεγα να μη τους στεναχωρήσω, πόσο χαίρομαι που θα φύγουμε από την Ανατολή να πάμε πιο κοντά στη Δύση. Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική.
Στη συνέχεια, θυμήθηκε ακόμη το κλίμα μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955.
Aισθανόμασταν ότι είμαστε υπό διωγμόν και υπό απειλή. Οπότε ναι, υπήρχε μια τέτοια βία. Αισθανόσουνα ότι μπορεί να πέσεις θύμα της βίας. Αλλά βία ανοιχτή, με εξαίρεση τα γεγονότα του ’55, των Σεπτεμβριανών. Δεν υπήρχε στην καθημερινότητα. Υπήρχε όμως μία λεκτική βία, δηλαδή μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά. Σε μια πολυπολιτισμική πόλη που ήταν αυτονόητο ότι θα πρεπε να είσαι ελεύθερος να μιλάς, και ήσουνα μέχρι τότε. Τα ελληνικά ήταν λίγο no-no. Δηλαδή σου πέταγε κάποιος το “πατριώτη μίλα τούρκικα”, ας πούμε
