«Είναι σπάνιος ο άνθρωπος ο Bruno. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αλήθεια. αυτός ο άνθρωπος που εμφανίστηκε στη ζωή μου κατά αυτό τον τρόπο, ήταν μια μαγική συγκυρία πέραν το ότι θεωρώ ότι είναι καρμικό και ότι μου τον έστειλε ο Θεός, μου το χρωστούσε… ήταν τόσο μοναδικό που δεν υπήρξε αμφισβήτηση»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Αθηνά Οικονομάκου, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή #ΧαμογέλαKαιΠάλι! με την Σίσσυ Χρηστίδου.
Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα και πληροφορίες από εκπομπές, το ζευγάρι φέρεται να σχεδιάζει τον γάμο του για τις 27 Ιουνίου στην Πάρο.
Παρόλο που η ηθοποιός είχε διαψεύσει στο παρελθόν αντίστοιχες φήμες, σε πρόσφατη συνέντευξή της (14-15 Φεβρουαρίου 2026) δήλωσε ότι η σχέση τους είναι «καρμική» και παραδέχτηκε ότι, ενώ παλιότερα πίστευε πως δεν θα ξαναπαντρευτεί, πλέον η σχέση τους προχωρά προς αυτή την κατεύθυνση.
Με αφορμή τη γιορτή των ερωτευμένων, ο Βruno Cerella έκανε μια τρυφερή ανάρτηση στο Instagram ζητώντας από την Αθηνά Οικονομάκου να γίνει η «Βαλεντίνα» του.
Το ζευγάρι μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε Ελλάδα και Ιταλία, ενώ έχουν κάνει και κοινά επαγγελματικά βήματα στην Ιταλία. Ο Βruno Cerella την αποκαλεί ήδη «σύζυγό» του σε αναρτήσεις του, με την Αθηνά Οικονομάκου να σχολιάζει πως «είμαστε σαν παντρεμένοι».
Η ηθοποιός, η οποία ζει τον απόλυτο έρωτα, δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στον σύντροφό της Βruno Cerella και τη σχέση τους, η οποία όπως φαίνεται θα φτάσει στα σκαλιά της εκκλησίας.
Είναι σπάνιος ο άνθρωπος ο Bruno. Ήταν τόσα πολλά τα θετικά και ήταν τόσο διαφορετικός εξαρχής, στον τρόπο συμπεριφοράς και στον τρόπο που διαχειριζόταν τη συνθήκη της ζωής μου εκείνη την περίοδο, που δεν πίστευα πολλά από αυτά που είναι. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αλήθεια. Πέρασε πολύ μεγάλο διάστημα για να πάρω την απόφαση να πω «εντάξει, ξεκόλλα πια, δεν μπορεί». Δεν μπορεί, είναι αλήθεια. Μπορεί και να υπάρχει τελικά αυτός που λέμε… Δεν είναι ο πρίγκιπας ακριβώς, αλλά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Μέσα και έξω. Και το έξω που σχολιάζεται πολύ, είναι νομίζω το λιγότερο σε σχέση με το μέσα»
«Ήταν τόσο ξαφνικό και όπως λες, πώς γίνεται τόσο γρήγορα; Και πώς γίνεται να το γνωρίσεις εσύ; Και πώς γίνεται να παντρευτεί; Και πώς γίνεται να είναι τόσο σίγουρη για τις δηλώσεις της; Κι αυτό που έβγαζα, ίσως κάποιοι το θεωρούσαν αφέλεια και θα συμφωνήσω μαζί τους ότι κι εγώ πριν λίγα χρόνια, από την εμπειρία που είχα μέχρι τώρα στη ζωή μου και από τις σχέσεις που έχω κάνει, και όχι μόνο τις προσωπικές αλλά και από τα αγόρια φίλων μου, από κόσμο που έχω γνωρίσει κατά καιρούς, θα έλεγα…
«Τι κρίμα. Πώς μπορεί να είναι σίγουρη; Αποκλείεται. Αποκλείεται. Κάτι, κάτι βρωμάει στην υπόθεση. Δεν μπορεί, αυτή η σιγουριά». Ωστόσο, ενώ το καταλαβαίνω, θέλω να πω ότι δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, δεν είναι όλες οι συνθήκες ζωής ίδιες, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και αυτός ο άνθρωπος που εμφανίστηκε στη ζωή μου κατά αυτό τον τρόπο, ήταν μια μαγική συγκυρία πέραν το ότι θεωρώ ότι είναι καρμικό και ότι μου τον έστειλε ο Θεός, μου το χρωστούσε… ήταν τόσο μοναδικό που δεν υπήρξε αμφισβήτηση.
Και θεωρώ ότι είναι τόσο σπάνιο που καταλαβαίνω τους ανθρώπους που μπορεί να υποθέτουν ότι κάτι άλλο συμβαίνει ή ότι δεν ξέρω τι κάνω, ή ότι παρασύρθηκα, ή ότι ερωτεύτηκα και τυφλώθηκα και γι’ αυτό προχώρησα τόσο γρήγορα και τον γνώρισα στα παιδιά μου ή οτιδήποτε κι αν έκανα. Κρίνεται με έναν τρόπο, προσωπικό κάθε φορά και δικής μας εμπειρίας, αυτό που λέμε η κρίση εξ ιδίων τα αλλότρια, κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Θα ήμουν το ίδιο αυστηρή και θα είχα ερωτηματικά σε μια αντίστοιχη περίπτωση. Οπότε, θέλω να πω, η απάντηση κρύβεται εκεί.
Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που λένε “εγώ ποτέ δεν θα το έκανα”. Κι εγώ! Πριν γνωρίσω τον Μπρούνο, θα σου έλεγα «Εγώ; Να χωρίσω και να γνωρίσω άλλον άντρα γρήγορα στα παιδιά και να παντρευτώ; Ποτέ! Ποτέ! Για κανένα λόγο, για κανέναν στη ζωή μου». Αυτό θα έλεγα.
Σίγουρα ήμουν έτοιμη και σίγουρα δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ μια τέτοια προσωπικότητα και έναν άνθρωπο που ξέρει να αγαπάει με αυτόν τον τόσο ουσιαστικό τρόπο, πριν λίγα χρόνια. Γιατί δεν ήξερα ούτε εγώ να αγαπάω και δεν επέτρεπα και σε κανέναν να με αγαπήσει. Δηλαδή οι άνθρωποι είχαν έρθει στη ζωή μου και με φρόντιζαν και ήταν τρυφεροί και με πρόσεχαν και μου έκαναν εκπλήξεις, εγώ έλεγα «Άντε καλέ τώρα… βαριόμουν». Δεν ήθελα, ήθελα την ταλαιπωρία μου
