Χριστίνα Μπόμπα για μητρότητα: «Το πρώτο δίμηνο, τρίμηνο, ήμουν λες και με είχε πατήσει τρένο»

Το πρώτο δίμηνο, τρίμηνο, ήμουν λες και με είχε πατήσει τρένο. Μιλούσαν δίπλα μου και εγώ σκεφτόμουν πόσο γάλα ήπιε η μία, πόσο γάλα ήπιε η άλλη, πόσο θήλασε. Δεν επικοινωνούσα με το περιβάλλον. Γέννησα στο μαιευτήριο και κανονικά μετά από 3-4 ημέρες φεύγεις. Εγώ έλεγα στον Σάκη “σε παρακαλώ πες τους να μείνουμε λίγο ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω”. Όταν φτάσαμε στο σπίτι… ένιωσα ασφάλεια τεράστια.

Αν τώρα με ρωτήσεις σαν μαμά με δίδυμα παιδιά θα σου πω ότι ήταν πολύ ωραία γιατί τις δυσκολίες και την λοχία τις ξεχνάς, και είναι τόσο καταιγιστική η αγάπη και οι ωραίες στιγμές που αυτό σβήνει τελείως. Ήταν μια μεγάλη πρόκληση τότε για εμένα, ήμουν χωρίς μπλούζα όλη μέρα, είχα πάρα πολύ άγχος, ενοχές.

Κάναμε μικτό θηλασμό, όλη την ημέρα τις θήλαζα αλλά το βράδυ έπαιρναν και ένα μπουκάλι από ξένο γάλα και μετά θήλαστρο το βράδυ για να αυξήσουμε την παραγωγή, και ξανά μανά την επόμενη ημέρα. ΄Μετά από κάποιους μήνες άρχισα να το απολαμβάνω αλλά πάντα για εμένα ήταν μια πρόκληση γιατί ήταν δύο τα παιδιά. Έπρεπε να επιλέξω ποια θα περιμένει κλαίγοντας ή έπρεπε να συντονίσω και τις δύο.

Ο Σάκης ήταν πάντα δίπλα μου και κυρίως με στήριζε και στήριζε τις αποφάσεις μου, στήριζε τους παραλογισμούς μου. Μπορεί να είχα ενοχές που η μία μου κόρη ήπιε παραπάνω μητρικό γάλα από την άλλη και δεν τα ισομοίρασα. Τρελά κολλήματα τρώει το μυαλό όταν πρωτό γεννάς. Το σημαντικό είναι ο πατέρας να στηρίζει την μητέρα. Σωματικά ακόμη δεν έχω επανέλθει, και αυτό είναι εντάξει.

Έχω κάποια παραπάνω κιλά, το στήθος μου δεν είναι εκεί που ήταν, το σώμα μου δεν είναι όσο σφιχτό ήταν. Είμαι πολύ καλύτερα από την άποψη αυτοπεποίθησης. Εμένα έσβησε ένας διακόπτης με τις ανασφάλειες, εννοείται κάνω αυτό που πρέπει για το σώμα μου, αλλά έχει φύγει αυτό το “μαστίγιο” ότι πρέπει να είμαι σαν μοντέλο σε ένα εξώφυλλο ενός περιοδικού. Ψυχολογικά δεν είσαι ποτέ ο ίδιος, μεγαλώνεις, παίρνεις έναν άλλον ρόλο, θέλω να είμαι παράδειγμα για τα παιδιά μου.

Είναι πάρα πολύ απολαυστική η μητρότητα απλά μερικές φορές το βάρος του να είσαι γονιός σε κάνει να το ξεχνάς. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι οι αποφάσεις. Αποφασίζεις για τις ζωές άλλων ανθρώπων, των παιδιών σου που τα αγαπάς όσο τίποτα στον κόσμο, και η κάθε απόφαση θες να είναι αυτή που θα τις κάνει να οδηγηθούν σε μια καλύτερη ζωή, σε έναν ενδυναμωμένο χαρακτήρα, σε μια ισορροπημένη ψυχολογία. Αυτό για εμένα είναι το πιο δύσκολο.

Για εμένα οι μεγαλύτερες νίκες είναι ότι σαν μαμά μπορεί να έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου για κάποια πράγματα, τις βλέπω να μπαίνουν οι τρόποι που τους έχεις μάθει σε αυθόρμητες στιγμές. Υπάρχουν κάποιες φορές μέσα στην καθημερινότητα ή μέσα στη ζωή μας που βλέπω τον Σάκη με τα παιδιά που κάνουν καθημερινά πράγματα, σαν να βγαίνω έξω από τη ζωή μας, σαν να είμαι σαν παρατηρητής και συγκινούμαι πάρα πολύ. Ζητώ συγγνώμη από τα παιδιά μου όταν κάνω λάθος, είναι πολύ απελευθερωτικό αυτό για τα παιδιά. Αυτό απευθείας βγάζει από μέσα τους όλη την ενοχή.

Το κομμάτι της αναγνωρισιμότητας το έχουν από μικρές, τις ενοχλεί πολύ. Πολλές φορές θα μου πουν “δεν θέλω να βγάζεις φωτογραφίες με τον κόσμο”. Τους έχω πει ότι είναι κομμάτι της δουλειάς μου και ότι δεν είναι ευγενικό να μην βγάλεις μια φωτογραφία αν σου το ζητήσει. Προσπαθώ να τους το εξηγήσω αυτό.