«Το Χειλά είναι του πατέρα μου, το Φαμέλη της μητέρας μου. Το έβαλα όταν πέθανε η μητέρα μου, για συναισθηματικούς λόγους. Έχουν περάσει 17 χρόνια, φοβερό. Είναι σαν χθες, αλλά δεν είναι κιόλας, είναι άλλη ζωή»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη βρέθηκε το πρωί της Πέμπτης 5 Φεβρουαρίου στο πλατό της εκπομπής #Buongiorno στο #MEGA.
Η ηθοποιός μίλησε για την πρεμιέρα της νέας σειράς του σταθμού, #ΟιΑθώοι, αλλά και για μια βαθιά προσωπική εμπειρία που συγκίνησε έντονα την Φαίη Σκορδά, οδηγώντας τη σε δάκρυα στον «αέρα».
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη αναφέρθηκε στον θάνατο της μητέρας της, πριν από 17 χρόνια, μιλώντας με ειλικρίνεια για τον τρόπο που εκείνη στάθηκε δίπλα της και την ενθάρρυνε να ακολουθήσει το όνειρό της στην υποκριτική.
Όπως εξήγησε, η απόφασή της να χρησιμοποιεί και το επώνυμο της μητέρας της έχει έντονο συναισθηματικό φορτίο, ενώ περιέγραψε και τη δύσκολη διαδικασία πένθους που βίωσε με τα χρόνια.
Το Χειλά είναι του πατέρα μου, το Φαμέλη της μητέρας μου. Το έβαλα όταν πέθανε η μητέρα μου, για συναισθηματικούς λόγους. Έχουν περάσει 17 χρόνια, φοβερό. Είναι σαν χθες, αλλά δεν είναι κιόλας, είναι άλλη ζωή.
Ήμουν παιδί, μετά ήρθε ενηλικίωση, πόσο μάλλον όταν σου συμβαίνει κάτι τόσο τραγικό. Είχα αποφασίσει από πριν ότι θα ασχοληθώ με την υποκριτική, με παρότρυνε κιόλας η μητέρα μου. Μετά από ένα χρόνο από όταν έφυγε η μητέρα μου ξεκίνησα στον χώρο.
Η μητέρα μου το πίστευε πολύ, με παρότρυνε. Εγώ ήθελα να γίνω χορεύτρια, έπαιζα κορώνα γράμματα και με τα δύο. Καλά έγιναν έτσι. Είχα μεγάλη υποστήριξη από το σπίτι.
Δεν έχω καμία σχέση με τη Τρίπολη, δεν ξέρω γιατί γράφουν ότι είμαι από εκεί. Στην Αθήνα μεγάλωσα, στον Νέο Βουτζά, εκεί που μας καίνε κάθε χρόνο.
Άργησα να ξεσπάσω για το θάνατο της μητέρας μου. Άργησε πολύ να ξεσπάσει αυτό. Και ξέσπασε άσχημα, με ψυχοσωματικά δηλαδή. Το βαρύναμε το κλίμα.
Τα λόγια της ήταν αρκετά για να συγκινήσουν βαθιά τη Φαίη Σκορδά, η οποία, εμφανώς φορτισμένη, περιορίστηκε να πει ένα λιτό «Συγγνώμη», αφήνοντας τη στιγμή να μιλήσει από μόνη της.
