«Kαι όσο πιο πολύ την έλεγα με το όνομά της, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα αυτό που έχω, τόσο πιο πολύ το ξόρκιζα, τόσο πιο πολύ αφαιρούσα το στίγμα»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, η Δώρα Χρυσικού παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην εκπομπή #ΤοΧούμε στον #ΣΚΑΪ.
Η Δώρα Χρυσικού είναι πλέον καλά στην υγεία της, έχοντας αφήσει πίσω της την περιπέτεια με τον καρκίνο των ωοθηκών που αντιμετώπισε.
Υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις και χημειοθεραπείες, τις οποίες αντιμετώπισε με πειθαρχία, θεωρώντας τες «σύμμαχο» για την επιβίωσή της.
Δηλώνει νικήτρια της ασθένειας και επιλέγει να μιλά δημόσια για αυτό για να δώσει δύναμη σε άλλους ασθενείς.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Το μήνυμά της Kate Middleton για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου: «Υπάρχουν στιγμές φόβου και εξάντλησης»
- Αντίνοος Αλμπάνης για τη μάχη του με τον καρκίνο: «Το σώμα δεν ανήκε πια σε μένα, πονούσε μόνο του»
- Ρεγγίνα Μακέδου για τη μάχη της με την λευχαιμία: «Δεν ντράπηκα ποτέ να δείξω τον άσχημο εαυτό μου»
Η ηθοποιός μίλησε για τη σοβαρή περιπέτειά της με τον καρκίνο και εξήγησε πως επέλεξε να κατονομάζει την ασθένεια ευθέως, χωρίς ευφημισμούς, για να ξορκίσει τον φόβο και να αφαιρέσει το κοινωνικό στίγμα.
Η ηθοποιός συνεχίζει να μιλά ανοιχτά για τη μάχη της, στέλνοντας μηνύματα δύναμης και αισιοδοξίας.
Είπα από την αρχή τη λέξη καρκίνος. Εγώ ποτέ δεν χρησιμοποίησα κανένα άλλο εννοιολογικό σχήμα για την ασθένεια. Δεν την είπα ποτέ επάρατη νόσο, δεν την είπα ποτέ κακή ασθένεια. Την είπα με το όνομά της. Και όσο πιο πολύ την έλεγα με το όνομά της, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούσα αυτό που έχω, τόσο πιο πολύ το ξόρκιζα, τόσο πιο πολύ αφαιρούσα το στίγμα.
Ήθελα να ξέρω τα πάντα. Τι θα μου κάνουν, τι θεραπεία πρέπει να ακολουθήσω, ποια είναι τα ποσοστά επιβίωσης. Και όσο πιο πολύ ήξερα και καταλάβαινα, τόσο πιο πολύ πειθαρχούσα. Ήμουν αυτό που λέμε ο ιδανικός ασθενής. Δηλαδή όταν μου είπαν ότι πρέπει να κάνεις χημειοθεραπεία, δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Γι’ αυτό και είδα τη χημειοθεραπεία ως σύμμαχο και όχι ως εχθρό. Γιατί πραγματικά οι περισσότεροι ασθενείς ακούνε χημειοθεραπεία και καταρρέουν, και είναι λογικό γιατί δεν είναι καθόλου ευχάριστη διαδικασία. Πήγαινα εκεί πέρα χαμογελαστή, στις 4 ώρες, και δεν έβγαζα κιχ. Κι ό,τι κι αν είχα μετά, ως παρελκόμενο, ως side effect, το αντιμετώπισα, ότι αν πρέπει να το φάω, θα το φάω.
Εκείνη την ώρα σκεφτόμουν ότι προφανώς ότι πρέπει και θέλω να ζήσω. Και αυτό με κράτησε. Εγώ είχα πει ότι αυτό δεν είναι το τέλος. Είχα αποφασίσει ότι αυτό το πράγμα θα το νικήσω. Και πρέπει να σου πω ότι εκείνη την περίοδο θα ευχόμουν πραγματικά να πίστευα στον Θεό. Ζήλεψα τους ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν. Που έκαναν την προσευχή τους και λέγανε «ότι όλα θα πάνε καλά». Εγώ δεν το ‘χα αυτό. Δεν έκανα καμία προσευχή, απλά πάλευα.
