«Έχω βρεθεί πολλές φορές να γίνομαι στόχος. Και με πληγώνει πολύ, γιατί εγώ από τη δραματική σχολή έμαθα το “όλοι μαζί”. Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει στο θέατρο. Είναι ένας χώρος απολύτως ανταγωνιστικός. Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Και ακόμα πέφτω από τα σύννεφα όταν μου συμβαίνει»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Με αφορμή το νέο της θεατρικό εγχείρημα, η Νικολέτα Βλαβιανού έδωσε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα #OnTime Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστή και αγαπητή στο ευρύ κοινό μέσα από κωμικούς ρόλους. Έχει συμμετάσχει σε δεκάδες σειρές, με μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές να είναι οι: #ΗΠολυκατοικία, #ΟιΒασιλιάδες και #ΠέταΤηΦριτέζα.
Έχει υπηρετήσει όλα τα είδη λόγου, από την αρχαία τραγωδία και το κλασικό ρεπερτόριο μέχρι τη σύγχρονη κωμωδία και την επιθεώρηση.
Είναι ενεργό μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ), έχοντας διατελέσει και μέλος του διοικητικού συμβουλίου, διεκδικώντας τα δικαιώματα του κλάδου.
Μέσα σε όλα, δε, η ηθοποιός μίλησε για τις πισώπλατες μαχαιριές που δέχθηκε στην καλλιτεχνική της διαδρομή ενώ διέκρινε τις διαφορές του σήμερα με του χθες στο θέατρο.
Δέχτηκες “πισώπλατες μαχαιριές” στην πορεία στο θέατρο;
Βεβαίως. Και με πληγώνει πολύ, γιατί εγώ από τη δραματική σχολή έμαθα το “όλοι μαζί”. Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει στο θέατρο. Είναι ένας χώρος απολύτως ανταγωνιστικός. Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω. Και ακόμα πέφτω από τα σύννεφα όταν μου συμβαίνει.
Μου συνέβησαν πολλά που δεν καταλάβαινα, από ανθρώπους μεγαλύτερους οι οποίοι δεν είχαν ανάγκη να ρίξουν αυτά τα “μαχαίρια”. Απλά ήθελα να κάνουν τον καλό στον επιχειρηματία. Και γενικά έχω βρεθεί πολλές φορές να γίνομαι στόχος.
Έζησες και το παλιό θέατρο. Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά με το σημερινό;
Παλιά υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη για το σύνολο και άμιλλα, όχι αυτός ο ανταγωνισμός που υπάρχει σήμερα. Δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις των μέσω, τα τηλεφωνήματα, οι πιέσεις, ακόμα και οι πολιτικές. Αν ήσουν ικανός, ανέβαινες στο σανίδι. Αν δεν ήσουν, δεν έμπαινες εύκολα. Το ίδιο ίσχυε και στην τηλεόραση. Γι’ αυτό και τα παλιά σίριαλ κάνουν ακόμα τηλεθεάσεις. Υπήρχε αξιοκρατία.
Σήμερα το θέατρο έχει συνδεθεί με οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις. Και κάτι ακόμα. Μέχρι το 2000 το θέατρο ήταν επάγγελμα, ζούσαμε από αυτό. Γι’ αυτό και ήμασταν ενωμένοι οι ηθοποιοί και πετύχαιναν οι συλλογικές συμβάσεις. Μετά έγινε αστική – αν όχι μεγαλοαστική – συνήθεια. Πολλοί πια πριμοδοτούνται οικονομικά από τις οικογένειες τους ή απ’ οπουδήποτε.
