Δύσκολες ώρες για την Τόνια Σωτηροπούλου η οποία θρηνεί για τον θάνατο του πατέρα της Ανδρέα
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Οι γονείς της Τόνιας Σωτηροπούλου ονομάζονται Ανδρέας (πατέρας) και Βούλα (μητέρα) και έχει επίσης δύο μεγαλύτερους ετεροθαλείς αδελφούς από την πλευρά του πατέρα της, τον Γιάννη και τον Στέφανο.
Η ηθοποιός έχει αναφερθεί δημόσια στο γεγονός ότι και οι δύο γονείς της είχαν καρκίνο, τον οποίο κατάφεραν να ξεπεράσουν.
Ο πατέρας της ηθοποιού εργαζόταν ως γραφίστας και ελεύθερος επαγγελματίας. Έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 17 Ιανουαρίου, ανήμερα της ονομαστικής της εορτής.
Η Τόνια Σωτηροπούλου αποχαιρέτησε τον πατέρα της, δημοσιεύοντας μια σειρά από φωτογραφίες στο instagram, περιγράφοντας μερικές από τις αναμνήσεις δίπλα του. Έγραψε ένα κείμενο βγαλμένο από την ψυχή της για τον άνθρωπο που ήταν πάντα κοντά της, την συμβούλευε και στήριζε τις επιλογές της.
Όπως γράφει στην αρχή της ανάρτησής της, ο ίδιος ήθελε να τον θυμούνται πάντα με χιούμορ.
Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ ωραίος τύπος! Μου έλεγε πως όταν πεθάνει θα ήθελε οι άνθρωποι να τον θυμούνται για το χιούμορ του. Ηταν όντως πολύ αστείος και γεμάτος ζωή και αγάπη, ήταν γενναιόδωρος και έξω καρδιά, αγαπούσε τη θάλασσα, τους φίλους μου και τα λουλούδια.
Αγαπούσε τα αδέρφια μου κι εμένα, τον Κωστή σαν τρίτο γιο και λάτρευε τη μάνα μου.
Όταν του είπα πως θα γίνω ηθοποιός, μου απάντησε – « ευτυχώς κορίτσι μου, νόμιζα πως θα μου πεις κάτι βαρετό, όπως γιατρός ή δικηγόρος». Με έμαθε να πέφτω 7 φορές και να σηκώνομαι 8. Μου έπαιρνε πάντα λουλούδια στη γιορτή της γυναίκας , όπως άλλωστε και στη μητέρα μου. Πριν 15 χρόνια είχε πάει σε φωτογράφο να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαμε για τον τάφο του σε περίπτωση που πεθάνει γιατί τότε ήταν ακόμα ωραίος, όπως έλεγε αλλά και για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβγαινε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, κάθε φορά που έφευγα για να με χαιρετήσει. Κάθε φορά. Όλα τα χρόνια. Τους τελευταίους μήνες το έκανε όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί. Έφυγε την ημέρα της γιορτής μου. Η ζωή είναι για να τη ζούμε, η ζωή είναι για τους ζωντανούς, η ζωή είναι για να τη γιορτάζουμε μου έλεγε! Αν ο πατέρας μου ήταν σκηνή από ταινία θα ήταν η σκηνή του χορού στο Another round. Μπαμπά σ´ευχαριστούμε που είσαι ο μπαμπάς μας. Θα σε γιορτάζουμε και θα σε αγαπάμε πάντα, κάθε φορά που θα κοιτάζω το μπαλκόνι μας θα είσαι εκεί, να χαιρετάς, να μου στέλνεις την ευχήσου και θα ανταμώνουμε. Σε κάθε λουλούδι που αγγίζω θα ανθίζεις, θα είσαι εκεί σε κάθε λέξη που με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων.
Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θα ’ναι είκοσι χρόνια πριν….
Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.
Να γιορτάζουμε τη ζωή και ν´ανταμώνουμε.
