reporter-logo inbusiness-news-logo omada-logo

Απαρηγόρητη η Λίτσα Πατέρα με τον θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη: «Μεγάλο σοκ, τρέμουν τα χέρια μου, είμαι άρρωστη»

Η επίσκεψη της Λόλας Νταϊφά στο γραφείο του Γιώργου Παπαδάκη και τα συγκινητικά λόγια: «Δεν το έχω πιστέψει ακόμα»

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus    

Τρία 24ωρα έχουν περάσει από την ημέρα που ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από οξύ έμφραγμα στο σπίτι του στο Κολωνάκι.

Ο θάνατος του δημοσιογράφου και παρουσιαστή σκόρπισε θλίψη στο πανελλήνιο, με τους ανθρώπους της τηλεόρασης να μιλούν με πολύ συγκινητικά λόγια για τον χαρακτήρα και τον επαγγελματισμό του.

Ανάμεσά τους και η σιδηρά κυρία των δημοσίων σχέσεων στα media, Λόλα Νταϊφά, η οποία επισκέφθηκε  το γραφείο του στον #ΑΝΤ1 και η Λίτσα Πατέρα όπου «λύγισε» μιλώντας στην κάμερα του #Mega για τον θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη.

Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 4 Ιανουαρίου μετά από οξύ έμφραγμα. Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής, #ΚαλημέραΕλλάδα μαζί τη Λίτσα Πατέρα ήταν από τα πρώτα πρόσωπα της ιδιωτικής τηλεόρασης τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία μέσα από την πρωινή ζώνη.

Το τελευταίο «αντίο» αύριο στον Γιώργο Παπαδάκη. Η οικογένεια του δημοσιογράφου θα βρεθεί στη Ριτσώνα εκεί όπου θα αποτεφρωθεί η σορός του, όπως ήταν και η επιθυμία του. 

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η πρώτη ανάρτηση του Φοίβου Παπαδάκη μετά τον θάνατο του πατέρα του, Γιώργου Παπαδάκη

Η αστρολόγος Λίτσα Πατέρα ανέφερε πως βρίσκεται σε σοκ τα τελευταία 24ωρα, τονίζοντας πως ο δημοσιογράφος θα μένει πάντα στην καρδιά της. 

Ήμασταν οικογένεια, δεν ήταν ένας συνάδελφος ή ένας φίλος. Ήταν η οικογένειά μας, ο άνθρωπος που μπορούσες να του πεις το παράπονό σου, τη χαρά σου, τη λύπη σου, να σου πει και εκείνος τα δικά του.

Τόσα χρόνια ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι θα κατέβω και δεν θα βρω τον Γιώργο. Ο Θεός τα ξέρει αυτά. Είναι κάτι το αδιανόητο. Πηγαίνω τώρα και δεν το πιστεύω ότι δεν θα τον βρω μπροστά μου

Έμεινε στις καρδιές μας, δεν έφυγε, δεν υπάρχει περίπτωση να τον ξεχάσουμε, να τον ξεπεράσουμε

 

Τέλος, η Λίτσα Πατέρα δήλωσε σοκαρισμένη από τον θάνατό του Γιώργου Παπαδάκη, λέγοντας πως ο ίδιος θα βλέπει από ψηλά την οικογένειά του και τα αγαπημένα του πρόσωπα. 

Ήταν μεγάλο το σοκ, τρέμουν τα χέρια μου, είμαι άρρωστη. Ξέρω όμως από τον χώρο τον δικό μου, ότι είναι κάπου αλλού και μας βλέπει. Αυτή είναι η μόνη μου παρηγοριά, δεν πέθανε. Πήγε κάπου αλλού και μας βλέπει

 

 

 

Μιλώντας στον δημοσιογράφο Θάνο Βάγιο για #TοΠρωινό #ΑΝΤ1, η Λόλα Νταϊφά είπε:

Ήθελα να του βάλω τριαντάφυλλα στο γραφείο του. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι θα ξέρει ότι τον θυμόμαστε και τον αγαπάμε και κάθε τριαντάφυλλο είναι μία ευχή. Να είναι καλά εκεί που πάει, να είναι καλά οι δικοί του, τα παιδιά του, η γυναίκα του και να τον θυμούνται και να τον αγαπάνε. Είναι σαν να μην το έχω πιστέψει ακόμα.

Πρώτα, πρώτα θα του ‘λεγα, Γιώργο μου ευτυχώς εκεί πέρα δεν θα καπνίζεις. Κάπνιζε τρελά και ήταν αυτό που δεν μπορούσε να νικήσει. Ο Γιώργος ήρθε το ’92, μέχρι τότε ήταν στην ΕΡΤ, και πολύ επιτυχημένος. Αυτό που είδα στον Γιώργο, ήτανε η αμεσότητά του και το γκελ που έκανε στον κόσμο. Υπήρχε η φιλοδοξία του να κάνουμε πρώτη φορά ένα άνοιγμα μεγάλο και υπήρχε και ο δισταγμός «θα πετύχει αυτό το πράγμα;». Ο Γιώργος μου λέει «θα το τρέξουμε μαζί», όχι του λέω, εσύ θα τρέξεις. Και εγώ τον είχα ονομάσει «ο κύριος 70%», γιατί κάποια στιγμή στα τεταρτάκια είχε φτάσει 70%.

Στην αρχή είχαμε ένα μικρό γραφειάκι που έβλεπε απ’ έξω καλαμιές και μου λέει «Λόλα τι βλέπεις;» του λέω «καλάμια». Μου λέει «ο φόβος είναι να μην τα καβαλήσουμε». Να πω ότι ήταν πολύ οικογενειάρχης. Δηλαδή τη γυναίκα του την αγαπούσε, υπολόγιζε τη γνώμη της, ήταν αξιοπρεπής άνθρωπος.

Στον δρόμο του λέγανε «Γιώργαρε καλημέρα», αυτό του άρεσε. Δεν περίμενε να του πουν «κύριε Παπαδάκη τι κάνετε;», το «Γιώργαρε» του άρεσε, το «Γιωργάρα» του άρεσε. Αυτό λοιπόν ήταν αυτό που τον έτρεφε. Αυτό ήτανε το μελάκι που εισέπραττε κάθε μέρα. Έπρεπε να έχει ετοιμάσει το επόμενο βήμα. Δηλαδή να ήταν σε μια διαδικασία δράσης και να μην ήτανε “και τώρα τι θα κάνουμε; Θα παίρνουμε το κομπολόι και θα χτυπάμε τις χάντρες;”».

 

 

 

 

;